Rond 1920 was Rekem, op oude prentkaarten nog aangeduid als Reckheim, er heel anders uit dan vandaag. Langs de Steenweg lagen huizen en boerderijen nog tussen hagen, bomen, akkers en weiden. Het verkeer was schaars. Auto’s waren in deze landelijke omgeving nog een zeldzaamheid en het dagelijkse straatbeeld werd vooral bepaald door voetgangers, fietsers, paard en kar en het vee dat naar of van de weide werd gebracht. Een opvallende verschijning was de stoomtram. Rekem lag aan het Limburgse buurtspoorwegennet dat uiteindelijk de verbinding vormde tussen Tongeren, Lanaken en Maaseik. Dat Rekem werkelijk een halte op deze verbinding was, blijkt ook uit latere officiële dienstregelingen: tussen Lanaken en Maaseik worden achtereenvolgens Rekem, Mechelen, Eisden, Leut en Dilsen vermeld. Wanneer de tram puffend tot stilstand kwam, bracht hij even leven op de Steenweg. Reizigers stapten uit, anderen stonden klaar om hun plaats in een van de houten rijtuigen te zoeken. We kunnen ons hier een chique gekleed koppel voorstellen: de heer in kostuum en hoed, de dame in een lange jurk met haar parasol in de hand. Voor mensen die verder moesten reizen betekende de buurttram een enorme vooruitgang. Niet alleen reizigers, maar ook bagage en goederen vonden via het buurtspoor hun weg tussen de dorpen en steden. Het goederenvervoer vormde zelfs een belangrijk onderdeel van de exploitatie van de Limburgse tramlijnen. En toch bleef het oude landelijke leven gewoon naast die moderne stoomtram bestaan. Terwijl de locomotief siste en een wolk stoom boven de rijtuigen hing, kon een oude boer rustig met zijn os over de Steenweg lopen. Voor hem was er geen haast. De brede weg behoorde nog niet toe aan een onafgebroken stroom auto's. Mens, dier, kar en tram deelden dezelfde omgeving. Ook het landschap was veel groener en opener dan tegenwoordig. Hagen begrensden erven en akkers, grote bomen stonden dicht bij de weg en achter de bebouwing begon al snel het landbouwgebied. De huizen stonden minder aaneengesloten en het huidige drukke wegverkeer bestond eenvoudigweg nog niet. Zo moet Rekem omstreeks 1920 een bijzondere mengeling van twee werelden zijn geweest: de oude boer met zijn os en enkele meters verder de stoomtram, het moderne vervoermiddel van zijn tijd. Een elegant koppel stapt op voor de reis, de machinist houdt zijn tram in het oog en daarna klinkt opnieuw het puffen van de locomotief. Even later rijdt de tram verder richting Lanaken of Maaseik en keert de rust terug op de Steenweg. Alleen de boer en zijn os wandelen onverstoorbaar verder door het groene Reckheim van honderd jaar geleden.
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten