dinsdag 17 november 2026

OUD-REKEM PATERSSTRAAT

Ingekleurde versie

Upscaled

De kasseien, de dicht aaneengesloten huizen en de kleine winkel rechts geven deze oude opname haar bijzondere charme. De verweerde gevels, houten luiken en smalle stoepen tonen een straat die haar karakter door de jaren heen heeft opgebouwd. De straat ligt op de historische as die het kasteel via de Kanaalstraat en de Herenstraat met de Minderbroederskerk verbindt. Het klooster van de minderbroeders werd in 1707 gesticht; de kerk werd in 1710 gewijd. De aanwezigheid van de paters behoort daarmee tot de eeuwenoude geschiedenis van deze buurt. Wie goed kijkt, ontdekt ook tekenen van verandering. Boven de straat hangt een elektrische lamp aan een draad, terwijl palen en bovengrondse leidingen tussen de oude huizen verschijnen. Rechts trekt de winkelpui de aandacht: grote ramen met uitgestalde voorwerpen, vlak naast de voordeur.  Oud-Rekem was ooit de hoofdplaats van een klein zelfstandig rijksgraafschap. Achter dit bescheiden straatbeeld schuilt dus de geschiedenis van een plaats die vroeger meer betekenis had dan haar omvang doet vermoeden.

X

LANAKEN (TOEN LANAEKEN) – HOTEL BAIJOT AAN TOURNEBRIDE (FOTO: RECONSTRUCTIE)

Ingekleurde foto (Reconstructie)

Updated

Onder de hoge, kale bomen staat het statige Hotel Baijot langs de weg in Tournebride. De bakstenen gevel, de lichte sierbanden en het kleine balkon boven de ingang geven het gebouw een voorname uitstraling. Voor de deur staan enkele prachtige auto's, terwijl de tramrails door het wegdek op de voorgrond lopen. Het beeld herinnert aan een tijd waarin het verkeer nog volop veranderde en paarden, trams en auto’s dezelfde omgeving deelden. Baijot was een café, hotel en restaurant bij het buurtspoorwegstation van Tournebride. De zaak maakte deel uit van een omgeving waar reizigers aankwamen, vertrokken en elkaar ontmoetten. Dat het een volwaardig hotel was, blijkt ook uit een horecagids uit 1939: daarin staat Baijot vermeld met veertien kamers en een garage.  Ook Hotel Baijot zelf zou uiteindelijk uit het straatbeeld verdwijnen. Het gebouw moest wijken voor de verbreding van de toenmalige Rijksweg 17, de latere N78. Een verdwenen stukje Tournebride, met zijn statige gevels, bomen langs de weg en tramsporen voor de deur.

X




SMEERMAAS (TOEN SMEERMAES) - BRUG

Ingekleurde versie

Updated

Deze oude foto toont de metalen brug over de Zuid-Willemsvaart in Smeermaas (toen Smeermaes). Het sierlijke ijzeren hekwerk, de huizen en de eenvoudige kanaaloevers geven een mooi beeld van het dorp in het begin van de twintigste eeuw. De brug verbond de beide kanaaloevers ter hoogte van de Brugstraat. Rond het kanaal lag een levendig schipperskwartier: langs de Kanaaldijk bevonden zich schipperskroegen, losplaatsen en paardenstallen. De paarden werden gebruikt om kanaalschepen vanaf het jaagpad voort te trekken. Het pad langs het water herinnert aan die vroegere manier van varen. De brug op deze foto bleef niet behouden. Ze werd tijdens de Tweede Wereldoorlog door Belgische genietroepen opgeblazen. Later lag hier een tijdelijke Baileybrug, die in 1968 door een nieuwe brug werd vervangen. Zo bewaart deze foto het beeld van een verdwenen stukje Smeermaas, waar het dagelijkse dorpsleven nauw met de scheepvaart verbonden was. 

X

SMEERMAAS (TOEN SMEERMAES) PANORAMA

Ingekleurde versie

Updated

X



SMEERMAAS (TOEN SMEERMAES) PANORAMA

Ingekleurde versie

Updated

X

REKEM SINT-PIETERSKERK

Ingekleurde versie

Updated

Op deze foto zien we de nieuwe Sint-Pieterskerk, ook Sint-Petruskerk genoemd, bij de Populierenlaan in Rekem. Ze werd tussen 1954 en 1957 gebouwd naar plannen van architecten P. Boxen en Frans De Groodt, ter vervanging van de oude parochiekerk aan de Groenplaats in Oud-Rekem. Die oude kerk kennen we tegenwoordig als de museumkerk. De kerk is herkenbaar aan haar sobere bakstenen gevel, de drie hoge vensters boven de ingang en het grote kruis. Links staat de vrijwel vrijstaande vierkante klokkentoren met zijn slanke spits. Het leien dak en de natuurstenen raamomlijstingen vervolledigen deze naoorlogse kerkarchitectuur. De omgeving oogt op de foto nog bijzonder open: een brede strook aarde en grind voor de kerk, grasbermen en slechts verspreide woningen langs de weg. De hoge straatlantaarns met dubbele armen geven het straatbeeld een kenmerkend karakter. Er is nauwelijks verkeer te zien, waardoor de kerk het beeld volledig beheerst. De foto bewaart vooral een mooi beeld van Rekem in volle verandering, met de nieuwe kerk als opvallend middelpunt.

X


maandag 16 november 2026

MAASMECHELEN (MECHELEN A/D MAAS) – VILLA DE ZWAAN, KLINIEK VAN DOKTER SMEETS

Ingekleurde versie

Updated

Aan de Dokter Haubenlaan, schuin tegenover het gemeentehuis, staat het statige hoekpand dat op oude prentkaarten bekendstaat als Villa De Zwaan. De karakteristieke hoekgevel met het hoektorentje geeft de woning een herkenbaar silhouet. Het gebouw wordt gedateerd in de periode 1910–1920 en beschikte volgens de aangeleverde gegevens oorspronkelijk over een ruime binnenkoer.  Hier had huisarts Pierre Smeets (1872–1932), de jongste broer van Joseph Smeets, zijn woonst en dokterspraktijk. Voor de inwoners was het een adres waar men terechtkon voor medische hulp. Op sommige oude prentkaarten wordt het pand ook als kliniek vermeld. Die benaming bewaart de herinnering aan de medische functie die het huis destijds vervulde.  Achter de gevel speelde zich ook het leven van het gezin Smeets af. Pierre en zijn gezin hadden vier kinderen: zoon Desiré en dochters Jenny, Gerardine en Valerie. Hun familiegeschiedenis kende groot verdriet. Jenny en Gerardine overleden op jonge leeftijd aan kinderziekten. Jenny werd acht jaar oud; Gerardine was amper één jaar. Met die geschiedenis in gedachten krijgt een oude foto van Villa De Zwaan een andere betekenis. We zien een verzorgde dokterswoning, maar denken ook aan de mensen die er woonden en aan de patiënten die er over de drempel kwamen. Het was een huis waar het gezinsleven en de zorg voor anderen onder hetzelfde dak samenkwamen. Zo bewaart Villa De Zwaan een stukje van het vroegere Mechelen-aan-de-Maas.

X


EISDEN (TOEN EYSDEN) CAFÉ DU PONT DJ. LENSENS-PAQUAY

Updated

Een nostalgische blik op Café du Pont, waar enkele mannen voor de gevel poseren. Fietsen, terrasstoelen en tramsporen op de voorgrond brengen het Eisden van weleer tot leven. Het gebouw ligt op het einde van de oude rijksweg aan het kanaal op de hoek aan de kleine opgang naar de brug op de rijksweg.

X

GENK (TOEN GENCK) - MARKTPLAATS

Upscaled 

Een nostalgische blik op het dagelijkse leven van weleer op de oude marktplaats, met de stoomtram, de kiosk en de kerk als vertrouwde herkenningspunten. 

X






donderdag 12 november 2026

MAASMECHELEN RIJKSWEG (TOEN STEENWEG) IN DE WINTER

Ingekleurde versie

Updated
Rechts cinema MOSA en links  de GP en kledingzaak "HET GOUDEN ANKER".

X

LANAKEN - HISTORISCHE OUDE LIMBURGSE HOEVE OP DE WATERSTRAAT

Updated

Een laag huis, een verweerd strooien dak en een houten omheining langs het gras. Achter de woning steken hoge bomen uit. Deze oude foto neemt ons mee naar de Waterstraat in Lanaken, waar deze hoeve ooit deel uitmaakte van het straatbeeld. Dit was het laatste huis in Lanaken met een strooien dak. Een eenvoudige mededeling, maar vandaag geeft ze deze opname een extra betekenis. Wie naar de hoeve kijkt, begrijpt dat menig schilder er inspiratie vond. De ongelijke lijn van het dak, de lichte gevel met zijn kleine ramen en de bomen rondom vormden samen een tafereel dat zich haast vanzelf liet schilderen. De schoonheid zat in de eenvoud: een oude woning die met de jaren haar eigen karakter had gekregen. De hoeve verdween, maar deze opname bleef bewaard. Daarmee bleef ook een klein stukje van de vroegere Waterstraat zichtbaar: het laatste strooien dak, de oude omheining en een aanblik van Lanaken die we vandaag alleen nog via zulke beelden kunnen terugvinden.

X


MET PAARD EN MELKKAR DOOR DILSEN-STOKKEM

Ingekleurde versie

Updated

Deze foto uit Dilsen-Stokkem herinnert aan de tijd waarin melk met paard en kar werd rondgebracht. Twee vrouwen poseren bij de overdekte melkkar: de ene staat naast het paard, de andere bevindt zich achter de houten kratten met melkflessen. Het paard wacht rustig, klaar om de ronde voort te zetten. De eenvoudige werkkleding, het leren tuig en de bakstenen huizen vormen samen een treffend straatbeeld van vroeger. De melkronde hoorde bij het dagelijkse leven en bracht de verkopers tot dicht bij hun klanten. Zo was de melkkar ook een vertrouwde verschijning in de buurt. Wie zijn deze vrouwen en in welke straat werd de foto genomen? Herken je hen of weet je meer over deze melkronde in Dilsen-Stokkem? Aanvullingen en herinneringen zijn welkom.

X


woensdag 11 november 2026

HERBICHT - AFGEBROKEN BOERDERIJ (FOTO 2021)

Foto Jp

Een verdwenen boerderij in Herbricht, herinnering aan het leven langs de Maas

Een paard staat aan de afsluiting van een groene weide. Daarachter ligt een boerderij met een lang, rood pannendak, omringd door oude bomen met maretak in hun kruinen. Het is een landelijk tafereel uit Herbricht dat inmiddels tot het verleden behoort. De hoeve is verdwenen, maar op de foto blijft een stukje van het vroegere Maasland bewaard. Herbricht, een gehucht van Neerharen op het grondgebied van Lanaken, heeft van oudsher een nauwe band met de Maas. De rivier bepaalde er mee het landschap en het dagelijkse leven. Boerderijen, weiden en akkers vormden samen een kleine landbouwgemeenschap, enigszins afgezonderd van de omliggende dorpen. De boerderij op de foto paste helemaal in die landelijke omgeving. De weide en de bomen rondom geven het beeld een vertrouwde eenvoud, zoals die vroeger op veel plaatsen langs de Maas te vinden was. Maar het leven nabij de rivier had ook een keerzijde. Herbricht ligt in de winterbedding van de Maas en kreeg herhaaldelijk met overstromingen te maken. Bij uitzonderlijk hoogwater kwamen woningen en erven onder water te staan en raakte het gehucht van zijn omgeving afgesneden. Door die kwetsbare ligging werd geleidelijk gekozen voor een uitdoofbeleid. Bewoners konden blijven, maar vrijgekomen eigendommen werden door de overheid aangekocht en vervolgens afgebroken. Zo verdwenen met de jaren verschillende gebouwen uit het vertrouwde dorpsbeeld. Ook deze hoeve, bekend als hoeve Urlings, werd in het najaar van 2021 gesloopt. Met iedere afbraak verandert meer dan alleen het uitzicht. Een boerderij is ook een herkenningspunt, verbonden met de mensen die er woonden en werkten. Wanneer zo’n gebouw verdwijnt, krijgen foto’s een bijzondere betekenis. Ze bewaren de samenhang tussen het huis, het erf en het landschap eromheen. Deze opname toont Herbricht op een rustig moment: een paard in de weide, oude bomen en een hoeve onder een open hemel. Juist die alledaagsheid maakt de foto waardevol. Ze houdt de herinnering levend aan een stukje boerenleven dat langzaam uit het Maasland verdwijnt.

X


ALBERT KUIJPERS << BURGEMEESTER MOEST ALLEEN ZORGEN VOOR NIEUWE WEGEN>>

Updated
Albert Kuijpers sloot zijn politieke carrière in schoonheid af in 1988 als schepen van het grote Maasmechelen.

Updated
Het beleid van een burgemeester in de vijftiger jaren bestond bijna uitsluitend uit het aanleggen van wegen»... Tweede persoon van rechts is Albert Kuijpers, die de stratenmakers controleert.
BOORSEM/MAASMECHELEN. – «In de vijftiger jaren lagen straten en wegen er erbarmelijk bij. Ze waren nauwelijks berijdbaar. De taak van een burgemeester bestond in die periode dan ook hoofdzakelijk uit het aanleggen van nieuwe wegen. Hij moest ervoor zorgen dat die dossiers zo vlug mogelijk konden worden uitgevoerd.» «Voor het overige had een burgemeester in een dorp van de grootte van Boorsem-Kotem weinig om handen. Een pastoor of pater officieel ontvangen bij een eremis of een koppeltje huwen, meer niet.» «En ik moet toegeven: we hadden plezier en ’t was gezellig. Maar ik kan niet beweren dat het vroeger schoner en beter was dan nu. Neen, de mensen waren veel te arm om terug te hunkeren naar de tijd van toen.» De 78-jarige Albert Kuijpers bekleedde in de vijftiger jaren de voornaamste politieke functies in zijn dorp. Na enkele jaren als bovengronder in de mijn van Eisden, startte hij na de oorlog ’40-’45 als zelfstandige in verzekeringen. In 1952 kwam hij voor het eerst op met een eigen lijst, werd hij verkozen en bracht hij het meteen tot schepen. Zes jaar later werd hij feestelijk ingehaald als nieuwe burgervader. Albert Kuijpers (politiek actief tot in 1988) bleef zijn hele leven vrijgezel. «Want in de politiek blijft ge het beste jonkman. Da’s niks voor getrouwde mensen,» zo beweert hij. «Ach, het begon eigenlijk allemaal als een spel,» zo begint Albert Kuijpers zijn verhaal. «Vanaf 1936 nam ik het secretariaat van de plaatselijke duivenbond waar en was ik actief in voetbal. Daar, tijdens het nakaarten bij een wedstrijd, werd mij gekscherend toegeworpen van Gij moet ook opkomen... Tja, ik was jonkman. Waarom dus niet?» «De dag dat de lijsten moesten ingediend, heb ik samen met zes anderen de lijst Kuijpers opgesteld. Ze wilden mij hier in Kotem niet eens de nodige formulieren verstrekken om de lijst in te vullen. Ze vonden het waarschijnlijk maar niks dat hier een nieuwe partij opkwam buiten de twee traditionele lijsten. Ik ben toen in Mechelen-aan-de-Maas bij vader Smeets de nodige formulieren gaan halen. En wat bleek? Ik werd verkozen en kwam op de wip te staan. Ik bepaalde dus wie burgemeester werd en zelf werd ik schepen.» «In 1958 verliepen de verkiezingen keihard. Twee lijsten kwamen op en er werden nogal wat stemmen geronseld. Niet zoals nu met reclamepapiertjes of brochuurkes. Stylo’s werden al evenmin uitgedeeld. Neen, de verkiezingscampagne richtte zich uitsluitend op het afleggen van huisbezoeken om de stem te vragen. En in de café’s trakteren natuurlijk. Zo van geef iedereen nog eens ene, en jongens denk ook aan mij... D’r waren in de vijftiger jaren 15 café’s in het dorp. Nu ligt er nog amper één. Maar ik haalde het en op 1 januari 1959 werd ik als burgemeester ingehaald.» DE BURGER Op de grens met Geneuth werd Albert Kuijpers door de fanfare van Kotem als nieuwe «burger» afgehaald. Eens de grens van de twee parochies tussen Kotem en Boorsem bereikt, werd het muzikale heft overgenomen door de fanfare van Boorsem. Om zo aan het gemeentehuis de sleutel overhandigd te krijgen. «Dat was me een feest. De hele gemeente kwam kijken,» weet Albert Kuijpers nog. Van die dag af was Albert elke dag van 10.30u tot 12 uur te bereiken op het gemeentehuis, dat hij in 1953 als schepen nog zelf had laten renoveren. Met een raadzaal, een kabinet voor de burgemeester en een kamer voor de facteur. Albert Kuijpers: «Het ging er toen erg geïmproviseerd aan toe. Als het nodig bleek, werd om de twee of drie maanden eens de gemeenteraad bij mekaar geroepen. En de samenkomsten van het schepencollege gingen door als we toevallig samen op het gemeentehuis waren.» «In die tijd bestond overigens maar één beleidsoptie: het aanleggen van wegen. Voor het overige moest een burgemeester al eens een pater of pastoor ontvangen bij een eremis, een 15-tal koppeltjes per jaar trouwen of een bewijsje van goed gedrag en zeden ondertekenen. En dat was het ongeveer. Een enorm verschil natuurlijk met het huidige burgemeestersambt. Ik weet nog dat ik in 1988 als schepen van Maasmechelen burgemeester Smeets moest vervangen. Van ’s morgens vroeg tot ’s middags moest ik alleen dossiers en formulieren tekenen, ik kreeg de kans niet ze na te lezen.» STRAAT «Het ergste wat mij ooit als burgemeester is overkomen, gebeurde op een dag dat een vader met drie kinderen op straat werd gezet. In die tijd kon een burgemeester geen huis opeisen om een gezin onder te brengen. Dat nieuws haalde de kranten en daar heb ik van afgezien. Ik kon niet helpen, maar toch werd de schuld in mijn schoenen geschoven. Zelfs de commissaris van Tongeren heeft mij daarover gebeld. Vreselijk.» «Voor het overige liep alles op wieltjes. In 1975, vlak voor Boorsem-Kotem bij Maasmechelen werd gevoegd, hadden we alle wegen aangelegd. Onze job zat erop.» «Een andere, nare herinnering vormen de verkiezingen van 1964. Panacheren bestond nog en we werden op een halve stem gebuisd. We eisten nog een hertelling, maar we bleven een halve stem tekort schieten. Zes jaar ben ik toen gewoon raadslid geweest. Maar toch heb ik nog veel mensen kunnen helpen. Eén van de steeds weerkerende vragen in het toenmalige dienstbetoon was het wegwerken van processen. Via-via heb ik heel wat mensen een aardige duit kunnen besparen.» VERGELIJKEN «Vroeger ging het er veel plezieriger en gezelliger aan toe in de politiek. Een harde verkiezingstrijd, akkoord. Maar eens de stemmen geteld, luwde het gekrakeel en werd vriendschappelijk met mekaar omgegaan. D’r zat financieel ook niks vast aan die job. Nu is dat anders. Tijdens de laatste legislatuur verdiende ik maandelijks 30.000 fr. netto als schepen... We kenden vroeger iedereen van het dorp en voor een probleem met de kachel van de gemeenteschool, werd toen nog de hulp van de burgemeester ingeroepen. Dat verliep toen allemaal gemoedelijk,» zo vergelijkt hij het burgemeestersambt vroeger en nu. «Maar niet op menselijk vlak. Het klopt dan niet meer dat het indertijd schonen en beter zou zijn geweest. Neen, de mensen waren erg arm. Nu verdient de armste mens die niks doet en dopt méér dan vroeger de beste werkman.» «D’r bestond helemaal geen welvaart. Ik herinner mij dat ik op 8-jarige leeftijd de eerste radio in Boorsem zag komen. Om half acht ’s avonds werd het nieuws uitgezonden en de hele straat ging luisteren. Op dat ogenblik zei er nog één van ge gaat ze ooit gezichten zien trekken in zo’n doos... En jawel: de TV liet niet lang op zich wachten. Anderen gingen de radiodoos onderzoeken omdat ze niet konden geloven dat de stemmen gelijktijdig in Brussel werden uitgezonden.» «Niettemin mag ik gerust stellen dat de tijden er een stuk beter op zijn geworden. Of de mensen gelukkiger zijn, is een andere zaak.»

Rubriek: Hoe goed was 'die ouwe tijd' Datum: 15 juli 1993 Auteur: Stefan KAES



dinsdag 10 november 2026

THIJS-PETERS WINNEN AUTO OP ORLÉANS 2013


KAAK VAN NEUSHOORN LANGS DE MAASOEVERS 1995

Paul Deckers met het fossiel van de wolharige neushoorn.

Wolharige neushoorn

DILSEN-STOKKEM. – Aan de oevers van de Maas in Elen (Dilsen-Stokkem) heeft Adam Deckers (75) uit Elen een kaak gevonden van een wolharige neushoorn. Die dieren leefden in Limburg totdat de mens hen na de vierde ijstijd (10.000 jaar geleden) uitroeide. De kaak – nog intact maar totaal versteend – is 85 cm lang, weegt 35 kg, heeft neusgaten van 20 bij 10 cm en telt nog acht tanden. Volgens zijn zoon Paul (foto) vond Adam de kaak toen hij vorige week ging vissen langs de Maas. Het fossiel lag bijna volledig aan de oppervlakte. Adam bracht het mee naar huis en gaf het een plaats in zijn bureel. De kaak is wellicht aan de oppervlakte gekomen na de Maasoverstroming van december 1993. Verschillende mensen hadden het fossiel opgemerkt maar lieten het ongemoeid. Een vijftienjarige jongen uit Elen wilde het wel mee naar huis nemen maar omdat het te zwaar was liet hij het achter op de oever. Dat wolharige neushoorns 20.000 tot 10.000 jaar geleden rond de Maas leefden, bewees eerder al de vondst in het Nederlandse Tegelen in 1930 (nauwelijks 20 km van Elen). Toen werden in de kleigroeve Maalbeek enkele kiezen gevonden. Volgens Pierre Bultynck, medewerker bij het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel en auteur van verschillende boeken, gaat het om een wolharige neushoorn «coelodonta antiquitatis». Na onderzoek blijkt dat de bevindingen van Bultynck juist zijn. De kiezen in de kaak (op de foto getoond door Paul Deckers) zijn laagkronig, hebben dwarsrichels en een korrelig email. Het meest opvallende schedelkenmerk is het geheel verbeende neustussenschot, waardoor in zijaanzicht geen gat te zien is. De wolharige neushoorn was een grazer, die leefde op toendra en steppe, samen met de mammoet en het rendier. Het dier had een dikke, wollige vacht als bescherming tegen de koude. De (twee) hoorns waren groot. De voorste hoorn was zijdelings afgeplat en diende als sneeuwschuiver om bij het groen te kunnen komen. Van het dier bestaan prachtige rotstekeningen en daarop is duidelijk een dikke nekbult te zien. De uitroeiing van de wolharige neushoorn was te wijten aan de jacht die op de dieren werd gemaakt voor de hoorns waaraan een geheimzinnige kracht werd toegeschreven. De dieren werden gedood, de hoorns werden afgenomen en de kadavers werden achtergelaten. Omdat de hoorn geen benen kern heeft maar bestaat uit keratine en niet fossiliseert kan niet uitgemaakt worden of het dier in kwestie dergelijke dood is gestorven. Het dier dat in Elen werd gevonden, is wellicht niet met de Maasoverstroming afgedreven, maar ligt waarschijnlijk al eeuwenlang op de bewuste plek. Moest het fossiel verplaatst zijn, dan zouden ook de loszittende kiezen zijn verdwenen. De kaak is ook te zwaar om door water meegesleurd te worden. Mogelijk is het dier in Elen gestorven.

PS:In het bovenstaande oorspronkelijke krantenartikel noemen ze het een ‘kaak’, maar vermoedelijk ging het om een schedel of een groot deel daarvan, met de bovenkaak. De tekst vermeldt namelijk neusgaten, een verbeend neustussenschot en acht tanden. Neusgaten en een neustussenschot behoren tot de schedel; een losse onderkaak heeft die niet.

X

MAASMECHELEN – WILL TURA BEZOEKT MUSIC SALOON OPSTEYN (JAREN 70)



























Alle foto's updated

Voor de winkel van Opsteyn staat het volk samengedromd. Kinderen zoeken een plaatsje vooraan, volwassenen kijken over de hoofden heen en zelfs vanuit de bovenramen wordt de drukte gevolgd. Meisjes in uniform, met witte laarzen en hoge hoofddeksels, staan met hun trommels opgesteld. Verderop wachten muzikanten met hun instrumenten. Er valt die dag iets te beleven: Will Tura komt op bezoek. Zijn komst bij Music Saloon Opsteyn maakt heel wat belangstelling los. Achter de toeschouwers staan de winkelramen vol platen en affiches. Het grote portret van de zanger laat weinig twijfel bestaan over wie die dag de eregast is. Opsteyn was een adres waar muziek letterlijk in de rekken stond. De foto’s tonen rijen singles en langspeelplaten, platenhoezen aan de wand en een draaitafel binnen handbereik. Tussen dat alles staan de bezoekers dicht tegen elkaar. Wie een plaat wilde uitzoeken, kon de hoes bekijken, de titels lezen en zijn favoriete zanger mee naar huis nemen op een zwart schijfje. Voor deze gelegenheid konden de liefhebbers hun idool ook in levenden lijve ontmoeten. Will Tura staat er in een donker pak, met een wit hemd en een smalle das en buigt zich over kaartjes en papiertjes om handtekeningen te zetten. Jongeren wachten vlak naast hem op hun beurt. Anderen hebben hun handtekening al bemachtigd en blijven nog even staan kijken. Een cameraman probeert de ontmoeting vast te leggen. Met zijn filmcamera op de schouder zoekt hij tussen de aanwezigen naar een goed beeld, terwijl iemand extra verlichting omhooghoudt. Zo wordt het bezoek niet alleen gefotografeerd, maar ook gefilmd. Will Tura had toen al een stevige plaats in het Vlaamse muziekleven verworven. Zijn grote doorbraak kwam met Eenzaam zonder jou, dat in 1963 zijn eerste nummer één werd. Daarna volgden talrijke successen. Tegen het begin van de jaren zeventig was hij een vertrouwde naam geworden, met liedjes die hun weg vonden naar de radio, de platenwinkels en de huiskamers. Buiten gaat de belangstelling ondertussen verder. Rond de wagen van de zanger verzamelen zich opnieuw jongeren. Ze houden papiertjes klaar en leunen naar voren om nog even zijn aandacht te trekken. Zelfs bij de auto is de ontmoeting dus nog niet voorbij, er nog wordt gelachen en geposeerd. Vandaag bewaren deze beelden meer dan het bezoek van een bekende zanger. Ze tonen ook een stukje plaatselijk leven: kinderen langs de Rijksweg, muzikanten in uniform, nieuwsgierige buren en een winkel waar mensen voor muziek samenkwamen. Voor wie erbij was, volstaat misschien één gezicht of één herkenbaar detail om die dag weer voor zich te zien. En ergens tussen oude foto’s, platenhoezen en familiepapieren ligt mogelijk nog zo’n kaartje met een handtekening. Een kleine herinnering aan de dag waarop Will Tura bij Opsteyn langskwam.

X


 

OUD-REKEM PATERSSTRAAT

Ingekleurde versie Upscaled De kasseien, de dicht aaneengesloten huizen en de kleine winkel rechts geven deze oude opname haar bijzondere ch...