MAASMECHELEN (MECHELEN A/D MAAS) - BOSCHSTRAAT (NU JOSEPH SMEETSLAAN) 1919

Ingekleurde versie

Upscaled

Begin kruispunt Steenweg (nu Rijksweg) richting Boschstraat (nu Joseph Smeetslaan).

Deze foto is een bijzonder waardevol tijdsdocument van Mechelen-aan-de-Maas kort na de Eerste Wereldoorlog. Ze toont de toenmalige Boschstraat, die later werd hernoemd tot Joseph Smeetslaan. Rond 1919 was dit nog een rustige dorpsstraat waar het dagelijkse leven zich in een traag ritme afspeelde, lang voordat de mijnindustrie het dorp ingrijpend zou veranderen. Op de voorgrond staan twee jongens die trots voor de fotograaf poseren. Hun eenvoudige kleding, petten en hoge laarzen waren typerend voor kinderen uit een landbouwgemeenschap. In die tijd hielpen veel kinderen al van jongs af mee op de boerderij of in het huishouden. Hun ontspannen houding geeft de foto een menselijke en herkenbare uitstraling. De brede kasseiweg is nog vrijwel verlaten. Er is geen spoor van auto's; hooguit passeerden hier af en toe een paardenkar, een handkar of een fietser. De huizen langs de straat zijn opgetrokken in de karakteristieke donkere Maaslandse baksteen, met sobere maar verzorgde gevels. Ze weerspiegelen het landelijke karakter van Mechelen-aan-de-Maas aan het begin van de twintigste eeuw. De Boschstraat vormde het hart van het gehucht Boseinde. Dit deel van het dorp ontwikkelde zich langzamer dan de oude dorpskern aan de Maas, omdat de omliggende heidegronden minder vruchtbaar waren. Veel bewoners waren kleine landbouwers of landarbeiders die een bescheiden bestaan leidden. De bebouwing bestond daarom vooral uit langgerekte woningen en eenvoudige hoeven. Pas enkele jaren na deze opname zou alles veranderen. Vanaf 1922, met de opening van de steenkoolmijn van Eisden, groeide Mechelen-aan-de-Maas razendsnel uit van een rustig landbouwdorp tot een levendige mijnwerkersgemeente. Nieuwe woonwijken verschenen, de bevolking nam sterk toe en ook de Boschstraat veranderde geleidelijk in een belangrijke verkeersader. Uiteindelijk kreeg de straat de naam Joseph Smeetslaan ter ere van burgemeester Joseph Smeets, die van 1897 tot 1929 een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van het dorp.  Juist daarom is deze foto zo bijzonder. Ze toont een verdwenen wereld: het oude, landelijke Mechelen-aan-de-Maas van vlak na de oorlog, waar stilte, eenvoud en het boerenleven nog het straatbeeld bepaalden. De twee jongens lijken even stil te staan in de tijd en vormen vandaag een tastbare herinnering aan een dorp dat enkele jaren later voorgoed zou veranderen.

X

BREE VROEGER

Ingekleurde versie

Upscaled

GEKANTELD MILITAIR VOERTUIG OP DE JOSEPH SMEETSLAAN (NU JOZEF SMEETSLAAN) TE MAASMECHELEN 1959

 (Nummers of andere tekens die achter op de tank stonden waren onleesbaar bij de originele foto en zijn dus weggeUpscaledlaten).

n 1959 zorgde een spectaculair ongeval op de Joseph Smeetslaan in Maasmechelen voor heel wat belangstelling. Een zware tanktransport-oplegger kantelde en kwam dwars over de kasseiweg tot stilstand. Omwonenden en toevallige voorbijgangers verzamelden zich onmiddellijk rond de plaats van het ongeval vlak voor de gevel van Guill. Kuypers-Smits. De opname vormt vandaag een waardevol document van het straatbeeld, het vrachtverkeer en het dagelijks leven in het Maasmechelen van de jaren vijftig. De Joseph Smeetslaan groeide na de Tweede Wereldoorlog uit tot een belangrijke verkeersader in Maasmechelen, waardoor steeds meer zwaar verkeer door de gemeente reed.

X

BOORSEM - KIEZELWASSERIJ GRAVELCO

Gedurende de ijstijden voerde de Maas onafgebroken grind, zand en keien uit de Ardennen mee. Wanneer het water rustiger werd, zette de Maas deze natuurlijke rijkdom af in de brede Maasvallei. Zo ontstonden de dikke grindlagen waarvoor Boorsem, Uikhoven, Kotem en de rest van het Maasland later bekend zouden worden. In de twintigste eeuw groeide de vraag naar bouwmaterialen enorm. Wegen, bruggen, woningen en later ook de autosnelwegen hadden miljoenen tonnen kwaliteitsgrind nodig. Dankzij de aanleg van de Zuid-Willemsvaart konden de Maasgrinden goedkoop per schip worden vervoerd. Dat maakte Boorsem tot een ideale vestigingsplaats voor grindwinning en verwerking. Gravelco ontwikkelde zich langs het kanaal tot een moderne grindwasserij. Het gewonnen materiaal werd niet zomaar afgevoerd. Eerst werd het zorgvuldig gewassen, gezeefd en gesorteerd in verschillende korrelgroottes. Via een indrukwekkend netwerk van transportbanden vonden de stenen hun weg naar hoge voorraadbergen, klaar voor verzending naar betoncentrales, wegenbouwers en aannemers in binnen- en buitenland. Voor veel inwoners van Boorsem betekende Gravelco jarenlang werk en welvaart. Chauffeurs, kraanmachinisten, schippers, onderhoudstechniekers en sorteerders vonden er een vaste betrekking. De bedrijvigheid langs het kanaal werd een vertrouwd onderdeel van het dorpsleven. Terwijl binnenschepen af en aan voeren, draaiden de installaties vaak van 's morgens vroeg tot laat in de avond. Toch bracht de grindwinning meer voort dan alleen bouwmaterialen. Regelmatig kwamen tijdens de ontginningen sporen uit een ver verleden aan het licht. Op enkele meters diepte werden fossielen en prehistorische resten ontdekt, waaronder in 1972 zelfs delen van een mammoetskelet. Zulke vondsten bewezen dat onder de grindlagen een landschap verborgen lag waarin tienduizenden jaren geleden mammoeten en andere dieren leefden. Na verloop van tijd veranderde ook de sector. De klassieke grindwinning maakte steeds meer plaats voor een duurzaam gebruik van grondstoffen. Moderne bedrijven in dezelfde omgeving investeren vandaag in installaties die zand, puin en granulaten reinigen en opnieuw geschikt maken voor hergebruik. Zo krijgt het industriële verleden van Boorsem een eigentijdse invulling, waarbij circulaire economie steeds belangrijker wordt.

X

UIKHOVEN (TOEN UYCKHOVEN) OVERSTROMING 1926

Ingekleurde versie

Upscaled

"Toen de soldaten over het water kwamen" 

Uyckhoven en de Maasramp van Nieuwjaar 1926

 Nieuwjaarsdag 1926 begon in Uyckhoven niet met gelukwensen, maar met angst. Al dagenlang was de Maas onrustig. Regen bleef uit de hemel vallen en het smeltwater uit de Ardennen joeg de rivier steeds hoger op. In de nacht van 31 december op 1 januari bezweek de oude leemdijk. Met oorverdovend geweld stortte een muur van water het dorp binnen. Binnen enkele ogenblikken veranderden de straten in kolkende waterlopen. Boerderijen, stallen en huizen liepen vol. Mensen vluchtten met hun kinderen naar de bovenverdieping of het dak, terwijl koeien, paarden en landbouwmateriaal door de stroming werden meegesleurd. Niemand wist hoe lang de ramp zou duren. Toen het dorp volledig van de buitenwereld was afgesneden, verscheen eindelijk hulp. Belgische soldaten van het 11de Regiment werden naar de Maasstreek gestuurd. Vanuit Rekem richtten zij een noodpost in en brachten boten, voedsel, drinkwater en dekens bijeen. Zodra de stroming het toeliet, roeiden zij het overstroomde Uyckhoven binnen. De soldaten voeren tussen de huizen door alsof het grachten waren. Soms moesten zij letterlijk via een raam of trap een woning binnengaan om brood, melk, drinkwater en andere levensmiddelen naar gezinnen op de bovenverdieping te brengen. Voor de bewoners, die al dagen in onzekerheid verkeerden, betekende de komst van de militairen een straaltje hoop in een uitzichtloze situatie. De reddingsacties duurden dagen. Ondanks de koude, de sterke stroming en het voortdurende gevaar bleven de soldaten onvermoeibaar mensen bevoorraden en helpen. Hun moed en plichtsgevoel maakten diepe indruk op de bevolking. Nog jarenlang werd gesproken over de jonge militairen die met hun bootjes door de overstroomde dorpsstraten voeren om levens te redden. Toen het water uiteindelijk langzaam zakte, bleef een dorp achter dat zwaar gehavend was. Modder bedekte de huizen, akkers waren vernield en veel vee was verloren gegaan. Toch overheerste ook een gevoel van dankbaarheid. Dankzij de gezamenlijke inzet van inwoners, buren en soldaten kon Uyckhoven zich langzaam weer oprichten. De dramatische overstroming van 1926 betekende een keerpunt voor de Maasvallei. De ramp leidde tot betere waterbeheersing en de aanleg van sterkere dijken. Tot op vandaag herinneren de vloedmerken op verschillende gevels in Uikhoven aan het water dat toen ongekend hoog stond – stille getuigen van een ramp die niemand ooit vergat. Want wanneer de ouderen vroeger over de Maas spraken, eindigde het verhaal vaak met dezelfde woorden: "Dat was het jaar waarin de soldaten over het water naar Uyckhoven kwamen."

X

LANAKEN TOURNEBRIDE TRAMSTELPLAATS 1953

Ingekleurde versie (De kleur van de trein zou nu goed moeten zijn).

Updated

Na onderzoek van historische bronnen blijkt dat de dieselautorails (AR 290–296) die tussen Tongeren – Lanaken – Maaseik reden in de jaren 1950 niet groen of geel waren, maar een rood-crème kleurstelling droegen. Dit wordt expliciet bevestigd door historische documentatie over de lijn zelf.

De historisch meest correcte kleurstelling is:

• Carrosserie: diep bordeauxrood / wijnrood (vergelijkbaar met RAL 3005)
• Sierband en vensterstrook: crème / ivoor (ongeveer RAL 1015)
• Dak: donkergrijs
• Onderstel en draaistellen: mat zwart
• Interieur: licht hout met crème plafonds en bruine zitbanken.

Deze kleurstelling is ook zichtbaar op een bekende historische kleurenfoto uit 1952, waarop AR 292 op de lijn Tongeren–Maaseik wordt beschreven als een "rood-crème geschilderde draaistel-autorail".

Dat sluit bovendien aan bij de inzet van de autorails 291 t.e.m. 296, die tussen 1946/1947 en 1954 specifiek op de lijn Tongeren – Lanaken – Maaseik reden.

Voor uw restauraties is deze kleur dus historisch het meest verantwoord:

• Bordeauxrood: RAL 3005
• Crème/ivoor: RAL 1015
• Dak: RAL 7012–7022 (donkergrijs)
• Onderstel: mat zwart

PS: Foto's zullen allemaal aangepast worden in de goede kleur als ze teruggeplaatst worden.

Een foto in het zwart/wit is natuurlijk altijd juist.

X

LANAKEN - DE PAPMOULE "DE HÖBSET OF DE HÖBSET NIT" (ARTIKEL UIT 1984)

Upscaled

"DE PAPMOULE" uit Lanaken die met het carnavalslied "DE HÖBSET OF DE HÖBSET NIT" carnavallissima wonnen.

Elk jaar richtte LIVEKE (Limburgse vereniging van carnavalsevenementen) een wedstrijd in voor het beste én het mooiste carnavalslied. Eind '83 werd deze wedstrijd georganiseerd door het Heilig Wammes van Maaseik in feestzaal St.-Jansberg Maaseik. De jury had het niet moeilijk om een winnaar aan te duiden... "DE HÖBSET OF DE HÖBSET NIT" van de PAPMOULE uit Lanaken stak immers torenhoog uit boven de mededingers en kwam met de persprijs en de eerste prijs terug naar Lanaken. Tekst-en muziekschrijver van de Lanaker carnavalschlager '84 was Jean Maesen.

X

MAASEIK - STEENBAKKERIJ THEO SCHOUTERDEN FEEST 21 JULI 1923

Ingekleurde versie

Upscaled

Theopiel Schouterden, veearts, richt in 1908 een veldoven op in Het Hamont (sectie B1272). In 1911 bouwt hij een ringoven. Het bedrijf mechaniseert met een stoommachine (1914) en een kleipers (1915). Theophile Marie Leopold Schouterden was gehuwd met Maria Theresia Augusta De Bruin. Hun zoon Camille Justin Auguste Schouterden (Maaseik, 1904-1978) zette het bedrijf verder. Hij was gehuwd met Lea Maria Alexis Denys. De oorspronkelijke schoorsteen bij de ringoven was 30 meter hoog en werd in 1923 gebouwd door de Nederlandse aannemer Peter Johannes Geelen (Neer (Nl), 1895–1964). Een aantal jaren geleden werd de gemetste schouw vervangen door een metalen exemplaar. In de loop van de jaren werd Steenbakkerij Schouterden (tot 1979 pvba Steenfabriek Schouterden, vanaf dan NV Steenfabriek Schouterden) eerst overgenomen door de Nederlandse groep Teeuwen als NV Teeuwen (1993), die in 1999 weer van naam verandert naar Terca Schouterden NV. Bij de NV Terca Bricks behoort op een bepaald moment ook de steenbakkerij van Tessenderlo. In 2001 neemt Terca Schouterden nog de steenbakkerij Ostyn uit Meulebeke over. Later (in juni 2005) werd Terca Schouterden op zijn beurt overgenomen door Wienerberger België (NV Wienerberger). Wienerberger België maakt deel uit van de internationale Wienerberger groep. Het bedrijf werd opgericht in Wenen in het jaar 1819. Intussen is de groep uitgegroeid tot één van de grootste baksteenproducenten ter wereld met ook een sterke positie in de productie van kleidakpannen. De Wienerberger groep is actief aanwezig in 30 landen en stelt in 203 fabrieken circa 14000 werknemers te werk. In 2005-2006 deed Wienerberger een herstructurering van de afdeling Schouterden in Maaseik. De herstructurering in Maaseik werd blijkbaar ingegeven door milieu-technische redenen; de veldbrandoventechnologie liet bljkbaar niet meer toe de Vlaamse emissienormen te halen. De ringovenproductie in Maaseik bleef wel actief en op de site werd in 2006 verder geïnvesteerd. De herstructurering in Maaseik trof op dat ogenblik 18 mensen. Momenteel worden er nog steeds zgn. handvorm gevelstenen geproduceerd. Tot dan toe werden op het bedrijf in een grote loods met afzuiging (en rookgaszuivering) nog steeds veldovenstenen (veldbrandstenen) gebakken, telkens in drie gestapelde veldovens. Deze activiteit was volgens het bedrijf niet langer houdbaar omwille van de steeds strengere milieunormen. Momenteel heeft de steenbakkerij een vergunning tot 2031 voor de oude ringoven (500 m²) en 2 zgn. smoorovens (180 m²). De jaarlijks capaciteit bedraagt 25000 ton. Men gebruikt grotendeels lokale klei maar de steenbakkerij beschikt niet (meer) over een eigen kleigroeve. Het is niet duidelijk vanwaar de gebruikte 'maasklei' wordt aangevoerd. Recent werd een nieuw assortiment gevelstenen, Linaqua, gelanceerd dat exclusief in de oude ringoven wordt geproduceerd. Daarnaast produceert men in Maaseik ringovenstenen op basis van roodbakkende Maasklei en witte Westerwaldklei (D), veldbrandstenen (tegenwoordig ook gebakken in de ringoven) op basis van Maasklei en Westerwaldklei (D) en strengpersstenen gebakken in de ringoven.

X

Herinneringen aan het Oude Maasland

Er zijn foto's die meer vertellen dan woorden. Dit beeld is daar een prachtig voorbeeld van. We zien een Belgisch trekpaard dat een zwaarbeladen hooiwagen voorttrekt over het gras langs de Maas. Naast het paard stapt de voerman, een lange leidsel of zweepsteel in de hand, terwijl een klein jongetje stil aan de waterkant zit. Zijn blik volgt het tafereel alsof hij beseft dat hij getuige is van iets wat ooit zal verdwijnen. Hoewel de foto een historische sfeer oproept, toont ze vooral een manier van leven die gedurende de eerste helft van de twintigste eeuw heel gewoon was in het Maasland. Dorpen zoals Uikhoven, Kotem, Meeswijk, Leut, Boorsem en Mechelen aan de Maas leefden in een ritme dat volledig werd bepaald door de seizoenen, de rivier en het land.

Het Belgisch trekpaard: de kracht van de boerderij

Het indrukwekkende paard op de foto is een typisch Belgisch trekpaard. Dit ras ontstond in de negentiende eeuw in België en groeide uit tot een van de sterkste werkpaarden ter wereld. Met zijn enorme spierkracht kon het zware karren vol hooi, bieten, graan of hout trekken over modderige wegen waar tractors toen nog niet bestonden. Op vrijwel iedere boerderij in het Maasland stond minstens één trekpaard op stal. Het dier was veel meer dan een werkkracht; het maakte deel uit van het gezin. Een goed verzorgd trekpaard betekende zekerheid voor de oogst en dus ook voor het inkomen van de familie.

Het hooi: wintervoorraad voor mens en dier

De wagen op de foto is hoog opgestapeld met hooi. Dat was geen toevallige vracht. In de zomer werd elk droog moment benut om gras te maaien, te keren en te laten drogen. Daarna werd het zorgvuldig op wagens geladen en naar de boerderij gebracht. Hooi vormde de belangrijkste wintervoorraad voor paarden en koeien. Eén regenbui op het verkeerde moment kon een groot deel van de oogst bederven. Daarom werkten gezinnen vaak van zonsopgang tot zonsondergang zodra het weer gunstig was.

De Maas als levensader

De rivier op de achtergrond is veel meer dan een decor. Eeuwenlang was de Maas de levensader van het Maasland. Ze voorzag de weilanden van vruchtbare grond, leverde vis, zorgde voor transport en bepaalde waar mensen zich vestigden. De graslanden langs de rivier waren bijzonder geschikt voor hooiwinning. Door de vochtige bodem groeide er rijk gras dat uitstekende voeding opleverde voor het vee. Juist daarom reden boeren regelmatig met paard en wagen langs de Maasdijken.

Knotwilgen: onmisbaar in het landschap

De rij knotwilgen op de achtergrond is typerend voor het traditionele Maasland. Deze bomen werden om de paar jaar geknot zodat nieuwe takken konden uitgroeien.

Hun hout kreeg allerlei toepassingen:

• brandhout voor de kachel;
• stelen voor gereedschap;
• afrasteringen;
• vlechtwerk voor manden;
• herstel van landbouwhekken.

Bovendien hielden de wortels de oevers stevig vast en boden de bomen beschutting tegen de wind.

Een jeugd tussen werk en natuur

Misschien is het meest ontroerende detail wel het jongetje aan de waterkant. Kinderen groeiden vroeger letterlijk op tussen het werk. Na school hielpen ze vaak mee op het land, haalden koeien uit de wei of reden mee met paard en wagen. Tegelijk bood de Maas hen een wereld vol avontuur. Ze vingen stekelbaarsjes, bouwden hutten tussen de wilgen, zochten kikkers of zaten – zoals op deze foto – eenvoudigweg naar het stromende water te kijken. De rivier was hun speelplaats, maar ook een plek waar respect voor de natuur vanzelf werd aangeleerd.

Een wereld die langzaam verdween

Vanaf de jaren vijftig veranderde het plattelandsleven snel. Tractoren namen het werk van de trekpaarden over, landbouwmachines werden groter en efficiënter, en veel traditionele werkzaamheden verdwenen. Waar vroeger het ritmische geluid van paardenhoeven en houten wagenwielen klonk, hoorde men steeds vaker dieselmotoren. Met die modernisering verdween ook een stukje van het dagelijkse dorpsleven dat generaties lang onveranderd was gebleven.

Een tijdloos beeld

Deze foto brengt meer in herinnering dan alleen een boer met zijn paard. Ze vertelt het verhaal van eenvoud, hard werken, verbondenheid met de natuur en de hechte band tussen mens en dier. Het jongetje aan de Maas herinnert ons eraan hoe een jeugd eruitzag toen het leven nog werd bepaald door de seizoenen en niet door de klok. Wie vandaag langs de Maas wandelt, ziet nog altijd de rivier stromen en hier en daar een rij oude knotwilgen. Het landschap is veranderd, maar de herinnering aan het Maasland van vroeger leeft voort in beelden zoals deze – stille getuigen van een tijd waarin het Belgische trekpaard het tempo van het leven bepaalde en de Maas de ziel van het landschap vormde.

(Geschreven door Conaert Jp)

X

DE MAAS

Gestaag stromend, uiterlijk een kalme rivier met hier en daar eilandjes en grintbanken, grotere en kleinere stroomversnellingen, driftige draaikolken en kolkjes en over grote delen druk bevaren, heeft zij dichters en schrijvers geïnspireerd tot het in poëzie en proza bezinnen van haar schoonheid. Niet alleen biedt de Maas een lieflijke aanblik, op vele plaatsen bestaat de mogelijkheid tot het beoefenen van vakantiegenoegens als zwemmen, zeilen en vissen (Karpers, snoeken en baarzen bewegen zich met onnavolgbare wendbaarheid naast snoekbaars, voorn en blei door de snelstromende rivier). 

Er zijn maar weinig rivieren die zoveel verhalen met zich meedragen als de Maas. Al eeuwenlang kronkelt ze door het landschap, langs dorpen, weilanden, oude boerderijen en statige populieren. Ze was er al lang voordat de eerste huizen werden gebouwd en zal er nog zijn wanneer vele generaties slechts herinneringen zijn geworden. Voor de mensen van het Maasland was de Maas veel meer dan een rivier. Ze was een buur, een vriend, een broodwinner en soms ook een vijand. Vissers wierpen er hun netten uit in de vroege ochtend, terwijl de mist nog als een dunne deken over het water hing. Schippers voeren langzaam stroomopwaarts met hun zwaarbeladen aken, getrokken door paarden die moeizaam over het jaagpad stapten. Kinderen speelden tussen de Maaskeien, bouwden dammetjes en zochten naar gladde stenen die door het water in duizenden jaren waren gepolijst. In de zomer leek de Maas vredig. Het zonlicht danste op het water, vogels zweefden boven de oevers en het ruisen van de populieren mengde zich met het kabbelende geluid van de stroom. Op warme dagen waagden jongens zich in het water, vaak zonder te beseffen hoe verraderlijk de rivier kon zijn. Want achter haar rustige uiterlijk schuilde een onzichtbare kracht. Draaikolken, diepe geulen en sterke stromingen maakten van de Maas een rivier die altijd respect afdwong. Wanneer de herfststormen kwamen en de regen dagenlang bleef vallen, veranderde alles. Het water steeg langzaam maar onafwendbaar. Weiden verdwenen onder het bruine water, akkers veranderden in een eindeloze vlakte en soms moesten gezinnen hun huizen verlaten. Toch keerde het leven telkens terug. De Maas gaf niet alleen water; ze bracht ook vruchtbare grond die de velden opnieuw liet bloeien. Langs haar oevers ontstonden verhalen die van generatie op generatie werden doorverteld. Verhalen over schippers die de rivier beter kenden dan hun eigen dorp, over kinderen die hun eerste vis vingen, over geliefden die elkaar ontmoetten aan het water en over mensen die de kracht van de rivier nooit meer vergaten. Wie vandaag langs de Maas wandelt, ziet misschien een moderne rivier. Maar wie goed kijkt, ontdekt nog steeds de sporen van vroeger. De afgeronde Maaskeien, oude aanlegplaatsen, verdwenen veerponten en stille bochten waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Daar leeft de herinnering aan een Maas die het ritme van het dagelijks leven bepaalde. De Maas is daarom niet alleen een rivier. Ze is het geheugen van het Maasland. Ze bewaart de verhalen van hen die langs haar oevers leefden, werkten, speelden en droomden. Haar water stroomt voortdurend verder, maar de herinneringen blijven. Juist daarom zal de Maas voor velen altijd meer zijn dan een stroom water: ze is een stukje thuis, een bron van nostalgie en een onlosmakelijk deel van onze geschiedenis.

(Geschreven door Conaert Jp)

X

OVERSTROMING (KOTEM, UIKHOVEN, HERBRICHT, NEERHAREN, HOCHTER BAMPD) JULI 2021

  Foto's Jp

De overstromingen van juli 2021 behoren tot de zwaarste die het Maasland in tientallen jaren heeft meegemaakt. Door uitzonderlijk hevige regenval in België, Duitsland en Luxemburg steeg de Maas tot een recordpeil. De enorme watermassa bereikte op 15-17 juli 2021 ook de Limburgse Maasdorpen.

Gevolgen voor Uikhoven, Kotem en Maasland

• Uikhoven werd gedeeltelijk omsloten door het hoogwater. Wegen kwamen onder water te staan en bewoners moesten zich voorbereiden op een mogelijke evacuatie.
• Kotem werd zwaar bedreigd door de stijgende Maas. De overheid besliste uiteindelijk tot een verplichte evacuatie van Kotem en een deel van Boorsem (tot aan de Bampstraat).
• Grote delen van de uiterwaarden stonden volledig onder water. Landbouwgronden, weilanden en natuurgebieden veranderden tijdelijk in één grote waterplas.
• Brandweer, Civiele Bescherming, politie, militairen en honderden vrijwilligers werkten dag en nacht aan de bescherming van woningen en dijken.
• Dankzij de verhoogde dijken en waterbeheersingswerken bleef de schade in het Belgische Maasland veel beperkter dan in delen van Wallonië en Duitsland, waar de ramp tientallen slachtoffers eiste.

Historisch hoogwater

Voor veel inwoners was dit het hoogste Maaswater sinds de bekende overstromingen van 1993 en 1995. Oudere bewoners herinnerden zich ook nog de grote overstroming van 1926, toen gezinnen in onder meer Uikhoven en Kotem dagenlang op hun zolders moesten verblijven.

Indrukwekkende beelden

Tijdens de piek stond:

• de Maas kilometers breed;
• landbouwgebied volledig onder water;
• verschillende wegen afgesloten;
• de omgeving van Kotem, Boorsem en Uikhoven onder voortdurende bewaking.

De overstroming van 2021 zal daarom een belangrijke plaats blijven innemen in de geschiedenis van het Maasland als een van de grootste hoogwatergebeurtenissen van de 21e eeuw.

X