In de jaren vijftig vormde de Zuid-Willemsvaart een vertrouwd onderdeel van het landschap van Rekem. Het kanaal was al veel ouder: het werd onder koning Willem I in de jaren 1822-1825 aangelegd en liep vlak langs de oostzijde van het oude stadje. Daardoor werd Rekem als het ware afgesneden van het naburige Uikhoven. De brugverbinding tussen beide dorpen kende door de jaren heen verschillende gedaanten. Oorspronkelijk lag hier een draaibrug, die geopend kon worden wanneer schepen passeerden. Bij de verbreding van de Zuid-Willemsvaart in 1934 verdween die oude draaibrug. Ze werd vervangen door een vaste brug die iets zuidelijker kwam te liggen. Daardoor hoefde het verkeer uit de richting Uikhoven niet langer door de oude straten van Rekem te rijden. Voor de plaatselijke herbergen en handelaars betekende dat een merkbare verandering: een deel van de vroegere passage door het centrum viel weg. De brug zoals we die met het Rekem van de jaren '50 associëren, paste nog helemaal in het landelijke Maasland van die tijd. Hout was nadrukkelijk aanwezig in de constructie en gaf de brug haar robuuste, bijna primitieve uiterlijk. Zware balken, schoren en palen droegen het brugdek boven het donkere kanaalwater. Het hout werd door regen, zon en vocht steeds donkerder en vertoonde na verloop van tijd de typische sporen van intensief gebruik: verkleuring, slijtage en verweerde oppervlakten. Over de brug trok het dagelijkse leven voorbij. Boeren met fiets of kar, arbeiders op weg naar hun werk, schoolgaande kinderen en de eerste naoorlogse auto's deelden dezelfde verbinding. Beneden lag de Zuid-Willemsvaart, waar beroepsvaart nog deel uitmaakte van het dagelijkse beeld. Aan weerszijden lagen grasbermen, populieren en het vlakke landschap van de Maasvallei. Voor Oud-Rekem was het kanaal tegelijk een verbinding en een grens. De aanleg ervan in de 19de eeuw had het historische stadje fysiek van Uikhoven gescheiden. De brug bracht beide oevers opnieuw bij elkaar. Ook vandaag is in het landschap nog duidelijk te herkennen hoe sterk de Zuid-Willemsvaart de structuur van Rekem heeft bepaald. De houten brug van Rekem in de jaren ’50 was daarom veel meer dan alleen een oversteekplaats. Ze hoorde bij het dagelijkse ritme van een Maaslands dorp: het kraken van het hout onder passerend verkeer, het water van de Zuid-Willemsvaart eronder en aan weerszijden het groene Limburgse landschap. Een eenvoudig stukje infrastructuur dat voor vele Rekemnaren jarenlang de vertrouwde weg naar de andere kant van het kanaal betekende.
X
%20TOURNEBRIDE%201929.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten