woensdag 19 augustus 2026

KIENEN, MET BUSSEN VOL NAAR SMEERMAAS "CARLTON" (ARTIKEL UIT NEDERLAND)

Updated

Ze zit aan een van de lange, ruwhouten tafels in een soort reusachtige stenen schuur. Aan de lage zoldering neonlampen in kermiskleuren - rood, geel, groen. Het is tjokvol in het pretpaleis. We bevinden ons te Smeermaas, in België, vlakbij Maastricht - de bus doet er een kwartiertje over. Dit is het dus: het befaamde kiencentrum , Carlton, trekpleister voor zuidlimburgers die er avond aan avond met bussen worden aan en afgevoerd.

'Vannacht heb ik ervan gedroomd. Ik riep, dat ik 'kien' had. Toen werd ik wakker'.
De Maastrichtse die ervan had gedroomd, is een van de vele honderden, misschien wel duizend. De weduwe Leida van Lieshout is 78, ' 's zondags komen d ekinderen, maar door de week ga ik elke dag naar Smeermaas; kienen.' Wat blijft er immers over? 'Ik ben maar alleen; ik heb anders niets.' Zo, met een thermosfles vol koffie en een pakje boterhammen, pakt ze 's middags de bus en om een uur of half vijf doet ze al haar blijde intrede. Dan ontmoet ze daar de geestverwanten: middelbare en meer dan middelbare dames, die zich eendrachtig en hoopvol aan de lange tafels scharen, De knip openen en met een teder gebaar pasmunt voor zich stapelen - een omvangrijke uitstalling van losse centen. Iemand tovert uit een reticule een beduimeld spel kaarten tevoorschijn; het feest kan beginnen. Zo kaarten ze om geld, en om de oude dag wat gezellig door te komen. En als straks het grote spel losbarst, hebben ze een mooie plaats.
Eigenlijk is Carlton een dancing. 's Zaterdags en 's zondags speelt er een bandje. Gekiend wordt er alleen op dinsdag, woensdag en vrijdag. Op de avonden waarop er in die broeikas gedanst wordt, heeft een ander plaatselijk etablissement - van B. Geelen - zijn poorten voor de kieners geopend. Zo verdeelt men er de geachte clientéle in pais en vree. De grote man van Carlton is een uitgekiende Nederlander: M. Boele, die als nachtclubeigenaar in Maastricht enige jaren geleden de bakens naar Smeermaas verzette - het heeft hem geen windeieren. Intussen druppelen de eerste kieners het walhalla binnen; wat oudere mannen, maar vooral niet meer zo jeugdige dames. Bij de ingang stuiten zij op een forse Belg. Boeles zet baas en uitbater Jean Weytjens-Theunis, die een bak met kaarten koestert. Daar komen de gegadigden op af als vliegen op honing. Het is duidelijk: dit zijn connaisseurs, lieden die de kneepjes van het edele kienspel kennen. Dat blijkt uit alles: de blik waarmee zij het strijdtoneel overzien. Eén kaart kost 42 frank of 3 gulden (dinsdag 2 gulden). Je kunt er de hele avond op spelen. De meesten kopen er méér. Velen nemen er zelfs vijf. Dat gaat dan met een uitvoerige ceremonie gepaard. Want alle kaarten van een speler woren door hem haarfijn vergeleken om zoveel mogelijk te voorkomen, dat eenzelfde getal op meer van zijn kaarten staat: dat zou de kans op 'kien' verlagen. Het is nu zeven uur. Het eerste plukje heeft reeds de boterhammen en de koffie uit de thermosflessen soldaat gemaakt. Er wordt druk frietjes gegeten. Dan komen de bussen. Het zijn er acht. Vijftig man per bus; ze hebben de cliënten alom in Zuid-Limburg opgehaald. Gratis - service van Carlton, dat daarvoor het Valkenburgse reisbureau Het Zuiden heeft ingeschakeld. Reisbureau directeur E. Spauwen is zelf meegekomen - néé, niet om te kienen, maar om laten kienen. 'We brengen ze weer netjes gratis thuis ook, elke avond. Velen zijn vaste klant.' Jean Weytjens-Theunis zegt het onomwonden: 'Negentig percent van onze kieners zijn Nederlanders. Nederlanders gokken nu eenmaal liever dan Belgen, misschien wel omdat 't in Nederland niet mag. Veel tijd heeft hij nu niet - in dichte drommen komen de autobusklanten opzetten. Kaarten kiezen is er nu niet meer bij. Het is nu een kwestie van nemen wat je krijgen kunt. De kaarten vliegen weg  - honderden, duizenden. Een hele industrie drijft erop - fabriekjes die niets anders doen dan de spullen fabriceren waar ze hier om kienen. Zoals elke avond zijn er weer vijftig surprises. Ze staan allemaal op het podium van de reusachtige ruimte, die nu snel volloopt. We zien er dekens , poefs, droogkappen, hang- en schemerlampen , gitaren, tafels, stoelen, krantenbakken, bedspreien , kameelzadels, koperen kannen, fietsen, taboeretjes, tapijten en noem maar op.

ARTIKEL WORDT STRAKS OF MORGEN VERDER AFGEWERKT !!!























 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

GENK - OPBOUW FORD (FOTO 1963)

Updated De geschiedenis van Ford in België begon niet in Genk, maar in Antwerpen. Vanaf 1908 exporteerde Henry Ford met succes zijn Model T ...