EEN MERKWAARDIG HOOFDSTUK UIT HET VERLEDEN
WENENDE MADONNA
TE MAASMECHELEN
Het verhaal van bungalow ‘Astrid’, duizenden pelgrims
en een Mariabeeld dat tranen zou hebben geweend
Er zijn gebeurtenissen die jarenlang in het geheugen van een dorp blijven voortleven. Verhalen die van huis tot huis worden doorverteld en waarbij waarheid, geloof en verwondering langzaam met elkaar verweven raken. Zo ontstond ook in Mariaheide, een gehucht van Maasmechelen, het merkwaardige verhaal van een wenend Mariabeeld.
Een beeld uit Noord-Italië
Het ging om een afbeelding van de Madonna van Montichiari, afkomstig uit Noord-Italië. Het beeld maakte destijds een rondreis door de Belgische provincie Limburg en werd tijdelijk ondergebracht in de woning van de zestigjarige onderwijzer C. Linden en zijn echtgenote Maria-Schroeder. Hun huis, bungalow ‘Astrid’ aan de Koning Albertlaan, zou in korte tijd uitgroeien tot een waar pelgrimsoord.
Tranen op het gelaat van Maria
Enkele avonden kwamen gelovigen in de woning van de familie Linden samen om rond het Mariabeeld te bidden. Tijdens deze gebedsmomenten meenden de aanwezigen plotseling tranen op het gelaat van de Madonna te zien.
De familie probeerde het merkwaardige gebeuren aanvankelijk stil te houden. Maar in een tijd waarin nieuws nog voornamelijk van mond tot mond werd verspreid, bleek zoiets onmogelijk geheim te houden. Het verhaal ging als een lopend vuurtje door Maasmechelen en ver daarbuiten. Al spoedig sprak men over ‘het wonder van Maasmechelen’.
‘De Koning Albertlaan zag zwart van de mensen.’
Vanuit alle hoeken van het land kwamen nieuwsgierigen en gelovigen naar Mariaheide. Auto’s en autobussen vulden de Koning Albertlaan. Volgens een politieman zouden op een avond minstens 35.000 mensen naar de woning zijn afgezakt. Onder hen bevonden zich ook zieken en invaliden, die hoopten op genezing, troost of een teken van boven.
De plaatselijke politie had de handen vol om het verkeer in goede banen te leiden en de toegestroomde voertuigen enigszins ordelijk te laten parkeren.
Bungalow ‘Astrid’ wordt een bedevaartsoord
De grootste drukte heerste tussen negen uur ’s morgens en negen uur ’s avonds. De bezoekers stonden soms urenlang te wachten, zelfs wanneer het regende. Voetje voor voetje schoven zij voorbij het Mariabeeld, dat tussen brandende kaarsen en bloemen was opgesteld.
Binnen werd vurig gebeden en werden Marialiederen gezongen. De stilte van het gebed werd slechts onderbroken door fluisterende stemmen, het schuifelen van voeten en het zachte snikken van ontroerde bezoekers.
Mevrouw Linden verving geregeld de nat geworden zakdoekjes bij het beeld door droge exemplaren. In het begin mochten bezoekers de Madonna nog aanraken, maar door de enorme toestroom werd dit later verboden. Dat gebeurde op verzoek van pater Oscar, een Salvatoriaan uit het nabijgelegen Hamont en eigenaar van het rondreizende beeld.
Wie van ver kwam, werd niet zomaar weggestuurd. Mensen uit Antwerpen, Luik en Rozendaal stonden aan de deur. Ondanks de vermoeidheid probeerde de familie Linden zoveel mogelijk bezoekers de gelegenheid te geven het beeld met eigen ogen te aanschouwen.
Het bijzondere levensverhaal van mevrouw Linden
Het verhaal kreeg nog een diepere betekenis door de persoonlijke geschiedenis van mevrouw Linden. Zij was gedurende een groot gedeelte van haar toen 33-jarige huwelijk ernstig ziek geweest. Ze had naar eigen zeggen ongeveer vijfentwintig operaties ondergaan in verschillende ziekenhuizen in België en Nederland. Uiteindelijk zou zij als ongeneeslijk zijn beschouwd.
Mevrouw Linden schreef haar herstel toe aan de voorspraak van de Italiaanse pater Pio, de bekende kapucijner monnik die later heilig werd verklaard. Zij had reeds driemaal een bedevaart naar zijn graf ondernomen. Voor haar was het geloof geen oppervlakkige gewoonte, maar een houvast dat haar door vele jaren van ziekte en onzekerheid had gedragen.
Dat uitgerekend haar woning nu het middelpunt van een grote Mariaverering werd, maakte op vele bezoekers een diepe indruk.
Geloof, handel en nieuwsgierigheid
Waar duizenden mensen samenkomen, verschijnen echter niet alleen gelovigen. Ook handige handelaars zagen mogelijkheden in de gebeurtenissen. In Maasmechelen verschenen reclameborden met de woorden: ‘Hier alles over de miraculeuze Madonna van Mariaheide.’
Sommigen probeerden geld te verdienen aan de plotselinge bekendheid van het dorp. Daardoor ontstond naast de godsdienstige ontroering ook kritiek. Was hier werkelijk sprake van een bovennatuurlijk verschijnsel, of liet men zich meeslepen door hoop, emotie en massale belangstelling?
De meningen bleven verdeeld. Voor de ene bezoeker was het een zichtbaar teken van Maria. Voor de andere was het vooral een raadselachtig verschijnsel waarvoor misschien een gewone verklaring bestond.
Een dorp dat even bedevaartsoord werd
Het Mariabeeld bleef niet voorgoed in Maasmechelen. Volgens het vastgelegde reisschema moest het na enkele dagen naar een andere plaats in Belgisch Limburg worden overgebracht. Vooral de sceptische bezoekers wachtten nieuwsgierig af of de tranen zich ook daar opnieuw zouden vertonen.
Maar wat er later ook gebeurde, Mariaheide had zijn plaats in de plaatselijke geschiedenis al verworven. Gedurende enkele uitzonderlijke dagen veranderde een gewone woning aan de Koning Albertlaan in een bedevaartsoord. Duizenden mensen stonden er zij aan zij: ouderen en jongeren, zieken en gezonden, overtuigde gelovigen en nieuwsgierige twijfelaars.
Ze kwamen met ieder hun eigen hoop,
hun eigen verdriet en hun eigen vragen.
Of de Madonna werkelijk huilde, zal wellicht nooit met zekerheid kunnen worden vastgesteld. Maar voor velen die destijds in de regen voor bungalow ‘Astrid’ stonden te wachten, was het gebeuren meer dan zomaar een verhaal. Het was een moment waarop een stil stukje Maasmechelen plotseling het middelpunt werd van geloof, verwondering en menselijke hoop.
En zo bleef de herinnering aan de wenende Madonna van Mariaheide voortleven als een wonderlijk hoofdstuk uit Maasmechelen.
X
