SINT-MAARTEN IN HET MAASLAND ANNO 1970

Ontworpen door Jp

Wanneer de dagen korter werden en de koude novemberwind over de Maas trok, wist iedere jongen in het Maasland dat Sint-Maarten niet ver meer af was. Lang voordat de avond viel, zwierven groepjes jongens door het dorp op zoek naar oude auto- en vrachtwagenbanden, afgedankte planken en ander brandbaar materiaal. Wat vandaag nauwelijks nog denkbaar is, hoorde in de jaren zestig en zeventig gewoon bij de voorbereidingen van het Sint-Maartensfeest. Op de foto zien we zo'n typisch tafereel uit die tijd. Een kleine groep grotere jongens staat zwijgend rondom een hoog opgestapelde vuurstapel van autobanden aan de oever van de Maas. Alle blikken zijn gericht op het vuur, dat met zijn felle oranje vlammen de donkere novemberavond verlicht. De warmte van het vuur contrasteert met de koude lucht, terwijl vonken hoog de hemel in dansen. Voor de jongens was dit veel meer dan zomaar een groot vuur. Het verzamelen van de banden begon vaak al weken voordien. Overdag werd er druk overlegd waar nog oude banden lagen en hoe ze ongemerkt naar de stapel konden worden gebracht. Soms werd er met een kruiwagen gesjouwd, soms werden de zware banden simpelweg rollend door de straten vervoerd. Het gaf een gevoel van avontuur en kameraadschap dat generaties Maaslandse jongeren met elkaar verbond. Wanneer de schemering inviel en de eerste vlammen oplaaiden, verzamelde bijna het hele dorp zich rond het Sint-Maartensvuur. Ouders praatten met elkaar, kinderen speelden in het schijnsel van de vlammen en de oudere jongens stonden trots naar hun bouwwerk te kijken. Hoe hoger de stapel brandde, hoe groter de bewondering. Het was een ongeschreven wedstrijd tussen buurten en dorpen om het indrukwekkendste vuur te bouwen. De geur van rook, natte aarde en brandend rubber hing urenlang boven het Maasland. Niemand leek zich daar destijds druk om te maken. Sint-Maarten was een volksfeest dat leefde van traditie, eenvoud en verbondenheid. De jongens voelden zich voor één avond volwassen. Rond het vuur werden sterke verhalen verteld, plannen gesmeed voor nieuwe streken en herinneringen gemaakt die velen hun hele leven zouden meedragen. Hoewel de viering vandaag sterk is veranderd en het verbranden van autobanden om milieuredenen al lang verleden tijd is, blijft de herinnering aan die avonden levendig. Voor velen symboliseren ze een tijd waarin het dorpsleven draaide om samenhorigheid, vrijheid en het buitenleven. Het Sint-Maartensvuur was niet alleen een stapel brandende banden, maar ook een ontmoetingsplaats waar jong en oud samenkwam om een traditie in ere te houden. Deze foto brengt die sfeer op een indrukwekkende manier terug: een handvol jongens, zwijgend kijkend naar de dansende vlammen, terwijl de Maas op de achtergrond rustig verder stroomt. Een beeld dat de eenvoud en warmte van het vroegere Maasland perfect weerspiegelt.

X