In de jaren vlak na de Tweede Wereldoorlog was de Zuid-Willemsvaart veel meer dan een scheepvaartkanaal. Voor de bewoners van het Maasland vormde zij een levensader waar gewerkt, gewandeld en gevist werd. Vooral in de vroege ochtend hing er een bijzondere rust langs het water. Enkel het gezang van vogels, het zachte klotsen van het kanaalwater en het geruis van de populieren doorbraken de stilte. Op deze foto zien we een visser die plaats heeft genomen op zijn gevlochten visserkorf, een onmisbaar hulpmiddel uit die tijd. De korf diende niet alleen om gevangen vis in te bewaren, maar ook als stevige zitplaats tijdens lange uren aan de waterkant. Naast hem ligt een groot sleepnet waarvan een deel nog in het kanaal hangt. Zulke netten werden gebruikt om paling, voorn, brasem en andere zoetwatervissen te vangen die destijds overvloedig voorkwamen in de Zuid-Willemsvaart. In zijn handen houdt hij een eenvoudige bamboe-vislijn, zoals vele sport- en beroepsvissers die in de jaren vijftig gebruikten. Moderne molens waren nog lang niet voor iedereen betaalbaar. Geduld en ervaring waren veel belangrijker dan dure uitrusting. De oudere vissers kenden elke bocht, elke diepe kuil en elke plaats waar de vis zich schuilhield. Achter de visser loopt het onverharde jaagpad dat vroeger diende voor de trekpaarden die binnenschepen voorttrokken. Hoewel deze manier van vervoer rond 1950 stilaan verdween door de opkomst van motorschepen, bleef het jaagpad een geliefde wandelroute voor buurtbewoners en fietsers. De hoge bomen langs het kanaal boden verkoeling tijdens warme zomerdagen en bepaalden jarenlang het vertrouwde landschap van de Zuid-Willemsvaart. Het kanaal zelf kende in die periode een druk verkeer van vrachtschepen geladen met steenkool, grind, bouwmaterialen, landbouwproducten en goederen voor de industrie in Belgisch en Nederlands Limburg. Terwijl de scheepvaart langzaam voorbijgleed, bleven de vissers onverstoorbaar aan de waterkant zitten. Ze hadden geleerd dat rust en geduld vaak rijkelijk werden beloond. Voor vele gezinnen uit het Maasland betekende vissen bovendien een welkome aanvulling op het dagelijkse voedsel. Wat vandaag vooral een ontspannende hobby is, was toen voor sommigen nog een praktische noodzaak. Elke gevangen paling of brasem vond zijn weg naar de keuken. Deze foto roept het beeld op van een tijd waarin het leven eenvoudiger leek. Geen verkeerslawaai, geen haast en geen mobiele telefoons. Enkel een man, zijn visnet, zijn hengel en het kalme water van de Zuid-Willemsvaart dat herinnert aan het dagelijkse leven van de gewone mensen die het Maasland hebben gemaakt tot wat het vandaag is.
X
%20TOURNEBRIDE%201929.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten