Wie in de jaren vijftig vanuit Boorsem richting het open Molenveld wandelde, liet al snel de laatste huizen van het dorp achter zich. Voor hem strekte zich een uitgestrekt landschap uit van groene weilanden, akkers en zandwegen, waar de horizon bijna eindeloos leek. Het was een plek waar de stilte slechts werd onderbroken door het ruisen van de wind, het gezang van veldleeuweriken en het ritmische geklap van de wieken van de Boorsemse molen. De molen was veel meer dan alleen een herkenningspunt. Ze vormde een vertrouwd baken voor boeren, wandelaars en kinderen die dagelijks over het Molenveld trokken. Al van ver was haar donkere silhouet zichtbaar boven de velden. Wanneer de wind gunstig stond, draaiden de grote wieken onafgebroken en was het karakteristieke gekraak van het houten mechanisme tot ver in de omgeving te horen. In die tijd bestond het Molenveld vooral uit graslanden en akkers die door plaatselijke landbouwers werden bewerkt. Hier graasden koeien en paarden rustig tussen de slootkanten, terwijl boeren met paard en wagen of de eerste tractoren hun dagelijkse werk verrichtten. Tijdens de oogst hing de geur van vers gemaaid hooi en rijpend graan over het hele landschap. In de winter veranderde het veld in een uitgestrekte kale vlakte waar de gure Maaswind vrij spel had. Vanaf het Molenveld keek men uit over het Maasland. Bij helder weer tekenden de kerktorens van de omliggende dorpen zich af aan de horizon. De verspreide boerderijen en witte huizen lagen als kleine eilandjes in een zee van groen. Elektriciteitspalen en moderne bebouwing waren er nog nauwelijks, waardoor het landschap een open en ongerept karakter behield. Voor de jeugd van Boorsem was het Molenveld een waar speelterrein. Kinderen bouwden er hutten, vliegerden bij stevige wind of zochten kievitseieren in het voorjaar. Op warme zomeravonden maakten gezinnen een wandeling langs de zandwegen, terwijl ouderen even bleven stilstaan om uit te kijken over de velden en een praatje te maken. De rust van het landschap maakte diepe indruk op iedereen die er kwam. De combinatie van de donkere molen, de uitgestrekte weilanden en de indrukwekkende wolkenluchten leverde beelden op die vandaag nog steeds de landelijke schoonheid van het oude Maasland uitstralen. Het Molenveld was geen spectaculaire plaats, maar juist de eenvoud gaf het zijn bijzondere charme. De brede, licht afgeleefde veldweg op de voorgrond leidt het oog vanzelf naar de groene velden en de statige molen aan de horizon terwijl de molen fier blijft uitkijken over het landschap dat generaties Boorsemenaren hebben gekend. Het Molenveld was niet alleen landbouwgrond, maar ook een plaats van herinneringen. Hier werd gewerkt, gespeeld, gewandeld en genoten van de stilte. Wie er vandaag nog staat, kan zich met een beetje verbeelding nog altijd voorstellen hoe de wieken draaiden, hoe de wind door het hoge gras streek en hoe Boorsem er vroeger uitzag: eenvoudig, landelijk en onvergetelijk.
X
%20TOURNEBRIDE%201929.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten