REISDUIVEN OP WEG NAAR DE INKORVING - EEN VERTROUWD STRAATBEELD UIT HET MAASLAND VAN DE JAREN VIJFTIG

Ontworpen door Jp

Ontworpen door Jp

Er zijn foto's die veel meer vertellen dan wat je op het eerste gezicht ziet. Dit beeld brengt ons terug naar het Vlaanderen van omstreeks 1950, een tijd waarin de duivensport een onmisbaar onderdeel vormde van het dagelijkse leven. In haast elk dorp van Limburg, en zeker in de streek van Maasmechelen, Lanaken, Eisden, Mechelen-aan-de-Maas, Boorsem en Kotem, werden reisduiven met trots gekweekt en gespeeld. Op de foto zien we drie liefhebbers die hun zorgvuldig geselecteerde reisduiven in houten transportkorven naar de wagen brengen. De kofferklep staat open en is reeds gevuld met meerdere korven. Alles wijst erop dat de duiven onderweg zijn naar een lokaal inkorflokaal, waar ze zouden worden ingeschreven voor een wedstrijd. De houten korven zijn typerend voor die periode. Ze werden vervaardigd uit latwerk zodat de duiven voldoende frisse lucht kregen tijdens het vervoer. Kunststof transportmanden bestonden toen nog niet; hout was het vertrouwde materiaal dat iedere liefhebber gebruikte. Ook de wagen ademt de sfeer van de naoorlogse jaren. In die tijd bezat lang niet iedere duivenmelker een auto. Vaak werden de korven met de fiets, een bakfiets of zelfs met een handkar naar het lokaal gebracht. Wie over een personenwagen beschikte, kon meerdere liefhebbers tegelijk meenemen, waardoor gezamenlijk naar de inkorving rijden een vaste gewoonte werd. De kleding vertelt eveneens haar verhaal. De mannen dragen eenvoudige werkjassen en een platte pet, typische werkkledij van de jaren vijftig. De vrouw draagt een nette donkerblauwe jurk, zoals vele Vlaamse vrouwen die droegen wanneer zij hun echtgenoot hielpen bij het verzorgen of vervoeren van de duiven. De duivensport was immers vaak een echte familieaangelegenheid. Opvallend is de rustige dorpsstraat met haar bakstenen woningen en kasseibestrating. Zulke straatbeelden waren destijds heel gewoon in de Limburgse mijndorpen en landelijke gemeenten. Er reed weinig verkeer en de buren kenden elkaar. Wanneer een wagen met duiven vertrok, wist de hele straat vaak dat er een belangrijke vlucht op het programma stond. Na de Tweede Wereldoorlog kende de Belgische duivensport een ware bloeiperiode. België groeide uit tot één van de absolute toplanden in de internationale reisduivensport. Talrijke kampioensduiven uit Limburg verwierven faam tot ver buiten de landsgrenzen. Vooral de wedstrijden vanuit Quiévrain, Noyon, Orléans, Angoulême en Barcelona genoten groot aanzien. In de cafés en duivenlokalen werd na iedere vlucht druk nagepraat. Klokken werden gecontroleerd, aankomsttijden vergeleken en uitslagen besproken. Voor vele arbeiders uit de mijnen betekende de duivensport een geliefde ontspanning na een lange werkdag. De zorg voor de duiven bracht discipline, kameraadschap en vooral veel passie met zich mee.

X