Wie vandaag naar deze prachtige foto kijkt, ziet veel meer dan een eenvoudig bakstenen gebouw. Dit was jarenlang de lagere school aan de destijds Kerkstraat in Boorsem, een plaats waar honderden kinderen uit het dorp hun eerste letters leerden schrijven, leerden rekenen en vriendschappen voor het leven sloten. In de jaren vijftig vormde deze school het kloppende hart van het dorpsleven, een plek waar bijna ieder gezin uit Boorsem wel een persoonlijke herinnering aan had. Het imposante gebouw, opgetrokken in rode baksteen met zijn hoge ramen en sobere maar statige architectuur, straalde degelijkheid uit. De grote vensters zorgden voor veel daglicht in de klaslokalen, iets wat in die tijd als modern werd beschouwd. Elektrische verlichting was nog beperkt en een helder klaslokaal was van groot belang. De brede speelplaats vóór de school bestond uit een eenvoudige zand- en aardeondergrond. Regen veranderde het terrein vaak in modder, terwijl het in de zomer stofwolken opwierp wanneer tientallen kinderen tijdens de speeltijd achter elkaar aan renden. Elke schooldag begon met het luiden van de schoolbel. Van alle kanten van Boorsem kwamen kinderen te voet of met de fiets naar de Kerkstraat. Velen droegen een boekentas van leer of karton, zorgvuldig gevuld met een lei, griffels, schriften en een klein pennenzakje. Een boterhamdoos of drinkfles zoals we die vandaag kennen, bestond meestal niet. Een eenvoudige boterham met stroop, confituur of kaas volstond voor de middagpauze. Binnen heerste discipline. De meester of juffrouw stond met gezag voor de klas en respect voor de onderwijzer was vanzelfsprekend. Kinderen stonden recht wanneer de leerkracht het lokaal binnenkwam en antwoorden werden beleefd gegeven met de handen netjes op de bank. Leren gebeurde vooral door herhaling: lezen, schrijven, hoofdrekenen en godsdienst vormden de kern van het onderwijs. Kaarten van België hingen aan de muur, samen met grote schoolplaten waarop dieren, planten of historische taferelen stonden afgebeeld. Maar de school was veel meer dan een plaats om lessen te volgen. Op de speelplaats ontstonden vriendschappen die soms een leven lang standhielden. Jongens speelden knikkeren, voetbalden met een leren bal of speelden tikkertje. Meisjes sprongen touw, hinkelden of zongen kringliedjes. De grote boom naast het schoolgebouw bood tijdens warme dagen een beetje schaduw en vormde een herkenningspunt voor generaties leerlingen. Ook buiten de schooluren speelde het gebouw een belangrijke rol in het dorp. Schoolfeesten, toneelvoorstellingen, kerstvieringen en de voorbereiding op de eerste communie brachten ouders, grootouders en kinderen samen. In een hechte dorpsgemeenschap zoals Boorsem kende vrijwel iedereen elkaar. De school was daardoor niet alleen een onderwijsinstelling, maar ook een ontmoetingsplaats waar het sociale leven van het dorp zich afspeelde. Deze foto uit de jaren vijftig ademt nog steeds die rustige sfeer van het naoorlogse Maasland. Geen druk verkeer, geen geparkeerde auto's en geen moderne gebouwen die het straatbeeld verstoren. Alleen de statige school, de kale boom en de uitgestrekte speelplaats herinneren aan een tijd waarin eenvoud, samenhorigheid en respect de basis vormden van het dagelijkse leven. Voor vele oud-leerlingen roept dit gebouw nog altijd warme herinneringen op: de geur van krijt in het klaslokaal, het geluid van de schoolbel, de spanning bij een dictee, de vreugde van de speeltijd en de lange wandeling naar huis met vrienden uit de buurt. De school aan de Kerkstraat was niet zomaar een gebouw van baksteen, maar een plaats waar generaties Boorsemnaren hun eerste stappen zetten naar de toekomst. Waar is de tijd...Een tijd waarin een eenvoudige dorpsschool het middelpunt vormde van het leven, waar kennis werd doorgegeven, waarden werden meegegeven en herinneringen ontstonden die, zelfs vele tientallen jaren later, nog altijd een glimlach op het gezicht toveren.
X
%20TOURNEBRIDE%201929.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten