KWAJONGENS AAN DE KERSEN

Ontworpen door Jp

Er waren vroeger maar weinig kinderen in het Maasland die nooit eens "aan de kersen gingen". Wanneer de zomer zijn intrede deed en de kersenbomen zwaar hingen van de rijpe vruchten, was de verleiding vaak groter dan het gezonde verstand. Zeker voor jongens die na school of tijdens de vakantie langs de boomgaarden zwierven, was een mand vol glanzende kersen een onweerstaanbare schat. Op deze sfeervolle afbeelding zien we drie kwajongens die dachten dat de kust veilig was. Eén van hen was al behendig in de boom geklommen en trok de takken naar zich toe, terwijl zijn vrienden beneden met een mand en een lange stok klaarstonden om zoveel mogelijk kersen te verzamelen. Alles leek volgens plan te verlopen, tot plots de eigenaar van de wei opdook. De oude boer had zijn werk op het land even onderbroken en had vanop afstand gezien hoe de jongens zich tussen de takken verscholen. Met stevige tred stapte hij op hen af, zijn riek nog in de hand. Zijn strenge blik en priemende vinger maakten meteen duidelijk dat hij niet gediend was van ongenode bezoekers. De twee jongens onder de boom verstijfden van schrik. Hun gezichten verraden de paniek van het moment. De jongen boven in de boom wist niet goed of hij beter bleef zitten of hals over kop naar beneden moest klauteren. De mand, die nog bijna leeg was, bewees dat hun "oogst" nog maar net begonnen was. De boer kende de streekjongens maar al te goed. Het was niet de eerste keer dat kinderen probeerden een handvol kersen, appels of peren mee naar huis te nemen. Voor veel landbouwers betekende zo'n boomgaard echter een deel van hun inkomen. Elke mand fruit vertegenwoordigde uren werk: snoeien in de winter, bemesten, beschermen tegen vogels en uiteindelijk oogsten. Wie zonder toestemming fruit plukte, tastte rechtstreeks het levensonderhoud van de boer aan. Toch liep zo'n ontmoeting niet altijd slecht af. Vele oudere Maaslandse boeren waren streng, maar rechtvaardig. Na een stevige uitbrander moesten de jongens vaak alle geplukte kersen terug afgeven. Soms kregen ze zelfs de opdracht om een poosje te helpen op het veld als les voor hun streken. En niet zelden volgde, eenmaal de ergste boosheid gezakt was, toch nog een handvol rijpe kersen "voor onderweg". Dat was de typische volksaard van toen: kordaat wanneer het moest, maar met een groot hart. Dergelijke taferelen speelden zich rond 1920 af in vrijwel elk dorp van het Maasland. Boomgaarden maakten toen deel uit van het dagelijkse landschap en vormden een geliefde speelplek voor kinderen. Het waren kleine avonturen die later, ondanks de schrik van het moment, met een glimlach werden naverteld. Velen herinnerden zich nog jaren later hoe ze hals over kop uit een kersenboom moesten klauteren toen de eigenaar plots opdook. Deze foto brengt een verdwenen stukje dorpsleven opnieuw tot leven. Ze toont niet alleen de speelse ondeugd van de jeugd, maar ook het wederzijdse respect dat uiteindelijk bestond tussen de boeren en de kinderen van het dorp. Het zijn precies zulke eenvoudige, herkenbare momenten die het Maasland van vroeger zijn warme en authentieke karakter geven.

X