Midden in de uitgestrekte bossen van Lanaken verrees aan het einde van de jaren vijftig het Medisch Instituut Sint-Barbara. Het initiatief kwam van de zeven Limburgse steenkoolmijnen. Talrijke mijnwerkers leden door het jarenlange werk onder de grond aan stoflongen en andere ernstige aandoeningen van de luchtwegen. De gezonde boslucht en de rustige ligging maakten Lanaken tot een geschikte plaats voor hun behandeling en herstel. Architect Isia Isgour won in 1956 de ontwerpwedstrijd. Samen met Francis Bogaert ontwierp hij een modern sanatorium dat nauw aansloot bij het glooiende landschap. Op 7 juni 1957 werd de eerste steen gelegd. Het instituut kreeg de naam van Sint-Barbara, de traditionele patrones van mijnwerkers en andere gevaarlijke beroepen. Het oorspronkelijke gebouw telde zeventig bedden, maar was voorbereid op een uitbreiding tot 140 bedden. De ruime ziekenvleugel, eetzaal, administratie, laboratoria, radiografie, verpleegsterskamers, kloostervleugel en kapel vormden samen een vrijwel zelfstandig medisch complex. Door de grote ramen, terrassen en open ligging kregen de patiënten zoveel mogelijk licht, lucht en uitzicht op het omringende dennenbos. Met zijn gewapend betonskelet, baksteen, hout, glas en plaatselijke ijzerzandsteen was Sint-Barbara een opvallend voorbeeld van moderne naoorlogse ziekenhuisarchitectuur. Naarmate de Limburgse mijnen verdwenen en de geneeskunde veranderde, ontwikkelde het sanatorium zich tot een algemeen ziekenhuis. In 1995 ging Sint-Barbara samen met het Sint-Jansziekenhuis en het André Dumontziekenhuis op in het Ziekenhuis Oost-Limburg. Het gebouwencomplex werd door de jaren heen uitgebreid en verbouwd, maar het bleef een herkenbare plaats in Lanaken: een tastbare herinnering aan de mijnwerkers voor wie het ooit werd opgericht. Tegenwoordig is het voormalige sanatorium opgenomen als vastgesteld bouwkundig erfgoed.
X
%20-%20BINNEN%20DER%20KERK%201901.png)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten