Op de foto kijken we terug naar de ezelskoers van Opgrimbie in 1982. Twee mannen proberen hun koppige viervoeters vooruit te krijgen, terwijl achter de afsluiting het publiek nieuwsgierig toekijkt. Onder de grote tentzeilen heerst de sfeer van een ouderwets dorpsfeest: eenvoudig volksvermaak waarbij het plezier en de samenhorigheid vooropstonden. Ezelskoersen kwamen vroeger tijdens kermissen en plaatselijke feesten wel vaker voor. De deelnemers reden zonder veel omhaal een kort parcours, waarbij de eigenzinnigheid van de dieren dikwijls voor de grappigste taferelen zorgde. Een ezel liet zich immers niet gemakkelijk opjagen. Soms bleef hij plots staan, week hij van het parcours af of weigerde hij eenvoudigweg nog één stap te zetten. Juist die onvoorspelbaarheid maakte zulke wedstrijden bij het publiek populair. Wat men in 1982 nog als onschuldig dorpsvermaak beschouwde, werd later steeds kritischer bekeken. Dierenrechtenorganisatie GAIA omschreef dergelijke wedstrijden als “volksvermaak ten koste van de ezels”. Volgens de organisatie was het niet langer verantwoord om ezels te laten koersen te midden van een joelende menigte, soms met veel te zware personen op hun rug. Sinds 1998 zijn dergelijke wedstrijden in België verboden. De dierenwelzijnswet verbiedt wedstrijden waarbij de kracht, snelheid of behendigheid van dieren op de proef wordt gesteld, met een wettelijke uitzondering voor wedstrijden met paarden, honden en duiven. Daardoor verdwenen niet alleen de traditionele ezelskoersen, maar ook gelijkaardige wedstrijden met onder meer kamelen en struisvogels.
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten