ALBERT KUIJPERS << BURGEMEESTER MOEST ALLEEN ZORGEN VOOR NIEUWE WEGEN>>

Updated

Albert Kuijpers sloot zijn politieke carrière in schoonheid af in 1988 als schepen van het grote Maasmechelen.

Updated

Het beleid van een burgemeester in de vijftiger jaren bestond bijna uitsluitend uit het aanleggen van wegen»... Tweede persoon van rechts is Albert Kuijpers, die de stratenmakers controleert.

BOORSEM/MAASMECHELEN. – «In de vijftiger jaren lagen straten en wegen er erbarmelijk bij. Ze waren nauwelijks berijdbaar. De taak van een burgemeester bestond in die periode dan ook hoofdzakelijk uit het aanleggen van nieuwe wegen. Hij moest ervoor zorgen dat die dossiers zo vlug mogelijk konden worden uitgevoerd.» «Voor het overige had een burgemeester in een dorp van de grootte van Boorsem-Kotem weinig om handen. Een pastoor of pater officieel ontvangen bij een eremis of een koppeltje huwen, meer niet.» «En ik moet toegeven: we hadden plezier en ’t was gezellig. Maar ik kan niet beweren dat het vroeger schoner en beter was dan nu. Neen, de mensen waren veel te arm om terug te hunkeren naar de tijd van toen.» De 78-jarige Albert Kuijpers bekleedde in de vijftiger jaren de voornaamste politieke functies in zijn dorp. Na enkele jaren als bovengronder in de mijn van Eisden, startte hij na de oorlog ’40-’45 als zelfstandige in verzekeringen. In 1952 kwam hij voor het eerst op met een eigen lijst, werd hij verkozen en bracht hij het meteen tot schepen. Zes jaar later werd hij feestelijk ingehaald als nieuwe burgervader. Albert Kuijpers (politiek actief tot in 1988) bleef zijn hele leven vrijgezel. «Want in de politiek blijft ge het beste jonkman. Da’s niks voor getrouwde mensen,» zo beweert hij. «Ach, het begon eigenlijk allemaal als een spel,» zo begint Albert Kuijpers zijn verhaal. «Vanaf 1936 nam ik het secretariaat van de plaatselijke duivenbond waar en was ik actief in voetbal. Daar, tijdens het nakaarten bij een wedstrijd, werd mij gekscherend toegeworpen van Gij moet ook opkomen... Tja, ik was jonkman. Waarom dus niet?» «De dag dat de lijsten moesten ingediend, heb ik samen met zes anderen de lijst Kuijpers opgesteld. Ze wilden mij hier in Kotem niet eens de nodige formulieren verstrekken om de lijst in te vullen. Ze vonden het waarschijnlijk maar niks dat hier een nieuwe partij opkwam buiten de twee traditionele lijsten. Ik ben toen in Mechelen-aan-de-Maas bij vader Smeets de nodige formulieren gaan halen. En wat bleek? Ik werd verkozen en kwam op de wip te staan. Ik bepaalde dus wie burgemeester werd en zelf werd ik schepen.» «In 1958 verliepen de verkiezingen keihard. Twee lijsten kwamen op en er werden nogal wat stemmen geronseld. Niet zoals nu met reclamepapiertjes of brochuurkes. Stylo’s werden al evenmin uitgedeeld. Neen, de verkiezingscampagne richtte zich uitsluitend op het afleggen van huisbezoeken om de stem te vragen. En in de café’s trakteren natuurlijk. Zo van geef iedereen nog eens ene, en jongens denk ook aan mij... D’r waren in de vijftiger jaren 15 café’s in het dorp. Nu ligt er nog amper één. Maar ik haalde het en op 1 januari 1959 werd ik als burgemeester ingehaald.» DE BURGER Op de grens met Geneuth werd Albert Kuijpers door de fanfare van Kotem als nieuwe «burger» afgehaald. Eens de grens van de twee parochies tussen Kotem en Boorsem bereikt, werd het muzikale heft overgenomen door de fanfare van Boorsem. Om zo aan het gemeentehuis de sleutel overhandigd te krijgen. «Dat was me een feest. De hele gemeente kwam kijken,» weet Albert Kuijpers nog. Van die dag af was Albert elke dag van 10.30u tot 12 uur te bereiken op het gemeentehuis, dat hij in 1953 als schepen nog zelf had laten renoveren. Met een raadzaal, een kabinet voor de burgemeester en een kamer voor de facteur. Albert Kuijpers: «Het ging er toen erg geïmproviseerd aan toe. Als het nodig bleek, werd om de twee of drie maanden eens de gemeenteraad bij mekaar geroepen. En de samenkomsten van het schepencollege gingen door als we toevallig samen op het gemeentehuis waren.» «In die tijd bestond overigens maar één beleidsoptie: het aanleggen van wegen. Voor het overige moest een burgemeester al eens een pater of pastoor ontvangen bij een eremis, een 15-tal koppeltjes per jaar trouwen of een bewijsje van goed gedrag en zeden ondertekenen. En dat was het ongeveer. Een enorm verschil natuurlijk met het huidige burgemeestersambt. Ik weet nog dat ik in 1988 als schepen van Maasmechelen burgemeester Smeets moest vervangen. Van ’s morgens vroeg tot ’s middags moest ik alleen dossiers en formulieren tekenen, ik kreeg de kans niet ze na te lezen.» STRAAT «Het ergste wat mij ooit als burgemeester is overkomen, gebeurde op een dag dat een vader met drie kinderen op straat werd gezet. In die tijd kon een burgemeester geen huis opeisen om een gezin onder te brengen. Dat nieuws haalde de kranten en daar heb ik van afgezien. Ik kon niet helpen, maar toch werd de schuld in mijn schoenen geschoven. Zelfs de commissaris van Tongeren heeft mij daarover gebeld. Vreselijk.» «Voor het overige liep alles op wieltjes. In 1975, vlak voor Boorsem-Kotem bij Maasmechelen werd gevoegd, hadden we alle wegen aangelegd. Onze job zat erop.» «Een andere, nare herinnering vormen de verkiezingen van 1964. Panacheren bestond nog en we werden op een halve stem gebuisd. We eisten nog een hertelling, maar we bleven een halve stem tekort schieten. Zes jaar ben ik toen gewoon raadslid geweest. Maar toch heb ik nog veel mensen kunnen helpen. Eén van de steeds weerkerende vragen in het toenmalige dienstbetoon was het wegwerken van processen. Via-via heb ik heel wat mensen een aardige duit kunnen besparen.» VERGELIJKEN «Vroeger ging het er veel plezieriger en gezelliger aan toe in de politiek. Een harde verkiezingstrijd, akkoord. Maar eens de stemmen geteld, luwde het gekrakeel en werd vriendschappelijk met mekaar omgegaan. D’r zat financieel ook niks vast aan die job. Nu is dat anders. Tijdens de laatste legislatuur verdiende ik maandelijks 30.000 fr. netto als schepen... We kenden vroeger iedereen van het dorp en voor een probleem met de kachel van de gemeenteschool, werd toen nog de hulp van de burgemeester ingeroepen. Dat verliep toen allemaal gemoedelijk,» zo vergelijkt hij het burgemeestersambt vroeger en nu. «Maar niet op menselijk vlak. Het klopt dan niet meer dat het indertijd schonen en beter zou zijn geweest. Neen, de mensen waren erg arm. Nu verdient de armste mens die niks doet en dopt méér dan vroeger de beste werkman.» «D’r bestond helemaal geen welvaart. Ik herinner mij dat ik op 8-jarige leeftijd de eerste radio in Boorsem zag komen. Om half acht ’s avonds werd het nieuws uitgezonden en de hele straat ging luisteren. Op dat ogenblik zei er nog één van ge gaat ze ooit gezichten zien trekken in zo’n doos... En jawel: de TV liet niet lang op zich wachten. Anderen gingen de radiodoos onderzoeken omdat ze niet konden geloven dat de stemmen gelijktijdig in Brussel werden uitgezonden.» «Niettemin mag ik gerust stellen dat de tijden er een stuk beter op zijn geworden. Of de mensen gelukkiger zijn, is een andere zaak.»

Rubriek: Hoe goed was 'die ouwe tijd' Datum: 15 juli 1993 Auteur: Stefan KAES