De Maas geeft haar geheimen niet zomaar prijs. Meestal houdt zij ze verborgen onder het stromende water. Maar wanneer het peil voldoende zakt, komen bij Elsloo oude muurresten tevoorschijn. Dan wordt even zichtbaar wat de rivier eeuwen geleden aan de menselijke bewoning heeft onttrokken: de resten die worden toegeschreven aan het verdronken kasteel van Elsloo. De bouwfragmenten liggen verspreid over een gebied van ongeveer veertig bij vijftig meter. Het grootste fragment steekt bijna vier meter boven de rivierbodem uit. Het zijn indrukwekkende overblijfselen, zeker wanneer men bedenkt dat op deze plaats ooit een burcht stond, met muren die bescherming moesten bieden en een uitzicht over het Maasland. De ligging aan het water had voordelen. De rivier vormde een belangrijke verbinding en bood de kasteelheren mogelijkheden om inkomsten te halen uit de scheepvaart. Maar diezelfde Maas kon ook een bedreiging worden. Door de eeuwen heen veranderde haar loop en tastte zij de oever aan. Uiteindelijk vielen delen van de oude bewoning aan het water ten prooi. De kasteelresten herinneren aan die voortdurende wisselwerking tussen mens en rivier. In 1969 maakte een lage waterstand de muren bijzonder goed zichtbaar. Die gelegenheid werd benut om de overblijfselen vast te leggen. Op de foto staat pater Munsters uit Stein, bekend om zijn belangstelling voor de oudheidkunde en de geschiedenis van de streek. Zijn aanwezigheid bij de ruïne verbindt het oude bouwwerk met de mensen die het verleden wilden onderzoeken en bewaren. Ook de plaatselijke geschiedschrijving vermeldt hem bij de opnamen uit dat jaar. De vindplaats was al bekend toen het archeologische onderzoek voor de Maaswerken begon. Later konden onderzoekers ook onder water naar bouwresten zoeken: in 2004 werd daarvoor akoestisch bodemonderzoek uitgevoerd. Toch blijft onzeker hoe het vroegere kasteel er precies heeft uitgezien. De bewaarde fragmenten geven slechts een deel van zijn geschiedenis prijs. Juist daardoor spreekt deze plek zo tot de verbeelding. Waar ooit mensen woonden, klinken nu het water en de wind. Bij laagwater verschijnt even een stukje van hun verdwenen wereld. Daarna stijgt de Maas opnieuw en verdwijnen de muren weer uit het zicht.
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten