De windmolen van Genk — een verdwenen dorpsgezicht
Boven het veld verheft zich de donkere houten molen, met verderop de ranke kerktoren. Het is een beeld van het landelijke Genk: groen, open ruimte en twee herkenningspunten die boven het dorp uitsteken. De molen stond op de Stichelsberg, nabij de huidige Schabartstraat, Berglaan en Hoogstraat. De oude begeleidende tekst laat zijn geschiedenis vóór 1842 beginnen. Het onderzoek dat Molenecho’s samenbrengt, vermeldt echter een bouwvergunning uit 1868 en een kadastrale registratie in 1870. Arnold Vaes, die eerder de Genkse Dorpsmolen pachtte, was betrokken bij deze windmolen. Zijn zoon Martinus en later kleinzoon Jan Renier zetten het molenaarswerk voort. Na andere huurders en een verkoopprocedure werd de molen in 1910 door molenmaker Theodoor Janssen afgebroken en naar Zonhoven overgebracht. Daarmee verdween zijn vertrouwde silhouet uit Genk. In het Zonhovense gehucht Heuven kreeg hij een tweede leven als de molen van Pieter Jan Evers-Vaes. Daar werd de windmolenbedrijvigheid in 1930 gestaakt. In 1935 volgde de afbraak; het malen werd voortgezet in een elektrische maalderij. Wat bleef, is dit stille dorpsgezicht. De houten molenkast, het veld en de kerktoren bewaren samen de herinnering aan een landschap waarin windkracht nog deel uitmaakte van het dagelijkse werk.
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten