OUDE BEROEPEN: KLOMPENMAKER

Nog niet verdwenen, wel schaars. Vroeger was het heel gewoon om op klompen te lopen, je had ook tal van streekgebonden variaties. Puntige, model kano, stompe neuzen en met allerlei versieringen. Zondagse klompen bestonden ook. Je voeten bleven droog in tijden van nat en onverhard wegdek. Door het grote 'contactoppervlak' onder de voet zakte je niet zo diep weg in blubber. Alleen in sneeuw is er niet mee te lopen, het plakte vast aan het hout zodat je al snel je nek brak. Op ijzel ging het overigens prima als je er een paar bierdoppen onder sloeg. Koude voeten kreeg je ook niet snel als je er wat stro in deed en zweetvoeten kent de klompendrager niet.

X

LANAKEN KERK

X

DE TIJD VAN TOEN: SAMEN AAN TAFEL IN DE JAREN '50

X

DE TIJD VAN TOEN: BLOEDWORST

Slagers maken hun zwarte pens, bloedworst, trip of bloeling volgens aloud streekgebonden recept. Je vindt ze zelfs terug op oude schilderijen, vaak bij wintertaferelen met op de achtergrond een varkensslacht, denk aan Pieter Bruegel. Bij David Teniers staan we in de keuken en zien de keukenmeid verschillende soorten worsten vullen.

X

VERZAMELAAR: JUKE-BOXEN VAN GER ROSENDAHL (ARTIKEL 1982)

X

EISDEN ZUID-WILLEMSVAART

X

CINEMA: VERZAMELAAR SPEELFILMS VAN ROB BUSKOP (ARTIKEL 1982)

X

SHOWBIZZ: PAUL BOEY (ARTIKEL 1980)

X

SCHILDERIJEN: PIETER GERARDUS VAN OS 1776-1839

SCHILDERIJ KOE EN KALF

RAM EN SCHAAP

KOEIEN EN SCHAPEN LANGS DE WATERKANT

Elk museum heeft schilderijen in het collectiedepot (vaak de kelder onder het museum) hangen waarvan de conservatoren steeds maar weer denken: ‘hoe verzinnen we een list waarmee we die werken ooit boven in een tentoonstelling kunnen tonen?’ Het gaat om schilderijen die erg mooi zijn, die een bijzondere inhoud hebben, die iets vertellen over waar wij vandaan komen, waar wij heengaan, die ons een spiegel voorhouden of die ons juist in de war brengen, maar die het sowieso verdienen een breed publiek te krijgen. 

X

SCHILDERIJ: LANDSCHAP MET MELKMEISJE EN VEE (GILLIS SMAK GREGOOR 1770-1843)

X

MAASTRICHT KONINGIN EMMAPLEIN CA. 1900

Ingekleurde versie

Hier was ook de tramhalte van de buurtspoorweglijn 485 Maastricht-Maaseik (toen Maeseyck).

XX

MAASTRICHT MARKT 1898

X

SHOWBIZZ: VADER ABRAHAM (PIERRE KARTNER)

MAASMECHELEN (OUD-MECHELEN)

X

MAASMECHELEN (MECHELEN A/D MAAS) GEMEENTEHUIS 1966

Ingekleurde versie

Upscaled

Links van het gemeentehuis de nieuwbouw die er kwam na de afbraak van het witte huisje. Rechts het huis van de familie Heuts en nog verder het woonhuis van André Klaps. Beide huizen zouden later verdwijnen voor de uitbreiding van het gemeentehuis en de aanleg van de Deken Bernardstraat.

X

DE TIJD VAN TOEN: WAT 'N GELUK DAT 'T IN DE BEDSTEE ZO LEKKER WARM IS (ARTIKEL JAREN '70)

X

FRANS ZWAAGSTRA EN SIBBELE HIETKAMP 2006

X

 

RECLAME VAN TOEN: STELLA ARTOIS

X

OUDE BEROEPEN: DE SCHOENMAKER

De oude schoenmaker is bezig met het maken of herstellen van schoenen in de werkplaats. Naast hem is zijn vrouw wol aan het spinnen, links een leerjongen. Rechts op de achtergrond een groep kaartende mannen rond een tafel.

Een paar schoenen ging vroeger een heel mensenleven mee. Schoenen waren duur en de mensen waren er zuinig op. Ze werden naar de schoenmaker gebracht in de hoop dat hij de schoenen kon oplappen en in hun oude luister kon herstellen. Traditionele schoenmakers bestaan nog steeds. Hier en daar is er nog een echte schoenmakerij te vinden, maar ze worden steeds zeldzamer. Zoals veel andere ambachtslieden, moeten velen hun deuren sluiten. Schoenen worden al sinds jaren in massaproductie gefabriceerd en zijn gemakkelijk en goedkoop te vervangen. De geur van echt leer en de aanblik van echt vakmanschap roepen herinneringen op aan vervlogen tijden. Een tijd waarin alles draaide om aandacht voor details, uniekheid en kwaliteit. Zou het vak van schoenmaker op den duur blijven bestaan? Het concept van schoeisel ontstond duizenden jaren geleden, toen de mens begon om zijn voeten te beschermen door er dierenhuiden om te binden. Schoeisel beschermde de voeten bij ruw terrein en lange afstanden en hielp de mens om zich vrij te bewegen bij extreem warme en koude temperaturen. Bij onderzoek van 40.000 jaar oude menselijke fossielen werden er al verzwakte teenkootjes gevonden, een aanwijzing dat er toen al schoenen bestonden. We kunnen aannemen dat er toen al ambachtslieden waren die schoenen maakten en repareerden. De klanten hebben schoenmakers altijd gewaardeerd en geprezen om hun harde werk en toewijding aan het vak, dat soms als een kunst wordt beschouwd. De oudste schoen ter wereld is in 2010 gevonden in een grot in Armenië. Hij was goed bewaard gebleven onder een laag schapenmest. Wetenschappers hebben de schoen gedateerd op rond de 5500 jaar oud. Het is een enkel stuk rundleer met leren veters langs de voor- en achternaden. Ook in andere delen van de wereld zijn overblijfselen van oude schoenen gevonden, waardoor meer licht wordt geworpen op culturen en stijlen uit vervlogen tijden. Bijvoorbeeld in Mexico, waar beelden met speciaal schoeisel uit het tijdperk van de Olmeken (1500 v.Chr.) zijn gevonden. Schoenmakers die schoenen repareerden, stonden ook bekend als schoenlappers. Ze repareerden ook leren tassen, riemen en andere accessoires. Als de ambachtsman nieuwe schoenen maakte, heette hij meester-schoenmaker. Schoenmakers behoorden drie eeuwen geleden tot de laagste sociale klassen, net als andere ambachtslieden, zoals smeden, timmerlieden en kleermakers. In Spanje hadden mensen die met hun handen werkten op enig moment geen enkele sociale status meer. Mensen werden terughoudend om dergelijke beroepen te kiezen en om werk aan handwerklieden, zoals schoenmakers, uit te besteden. Daarom achtte de koning van Spanje het in 1783 noodzakelijk om bij koninklijk besluit te verkondigen dat ambachtslieden, zoals smeden, kleermakers, schoenmakers, timmerlieden en dergelijke, rechtschapen en achtenswaardig zijn en dat het inschakelen van ambachtslieden niet onterend is voor de familie of de persoon die gebruik maakt van hun diensten. Zoals bij vele ambachten, werd het vak van schoenmaker doorgegeven van de ouders op de kinderen of aan leerjongens die in de werkplaats meehielpen terwijl ze het vak leerden. In het midden van de achttiende eeuw deed de commercie haar intrede in de schoenmakerij. Er kwamen warenhuizen waar op verschillende afdelingen kant-en-klare schoenen werden verkocht. Tegen het einde van de negentiende eeuw was het maken van schoenen veranderd van traditioneel handwerk in een geïndustrialiseerd en gestroomlijnd productieproces in grote fabrieken. Vandaag zijn veel gereedschappen en technieken uit het verleden verdwenen, vervangen door nieuwe productiemethoden. Moderne schoenen zijn meestal minder degelijk en zijn ontworpen om na korte tijd te worden vervangen. Dus als u uw schoenen aan de deskundige handen van de plaatselijke schoenmaker toevertrouwt, weet dan dat het een ervaren vakman is, die een beroep met een rijke geschiedenis uitoefent dat bijna zo oud is als de mensheid zelf.

X

RECLAME: PAUWEL KWAK

X

SHOWBIZZ: DR. HOOK

X

OUDE BEROEPEN: WEVER 1909

Deze wever werkt thuis bij het zolderraam aan de 'spoelder'. Erachter is er een met oude planken getimmerde bedstee te zien, daarnaast het weefgetouw.

X

SHOWBIZZ: VLIEGTUIGCRASH BUDDY HOLLY, RITCHIE VALENS EN BIG BOPPER 1959

Herdenkingsmonument waar de vliegtuigcrash gebeurde.

Affiche laatste optreden van de drie, de avond voordien. Dion weigerde met het vliegtuigje mee te gaan omdat hij de prijs voor de vlucht (36 dollar) te duur vond, het redde zijn leven.

Wrak van het vliegtuig, gefotografeerd op de ochtend van de ramp

Gebeurtenissen voor het ongelu

Begin 1959 waren Holly, Valens en Richardson samen met Holly’s band bezig met een concerttour genaamd "The Winter Dance Party", waarbij ze in drie weken 24 steden in het midwesten van de Verenigde Staten aan zouden doen. Een probleem hierbij was dat de vele reizen die de groep moest maken slecht waren geregeld. De tourbus die de groep moest vervoeren was niet gebouwd voor de winterse weersomstandigheden. Zo ging de verwarming kapot vlak voor de tour begon, waardoor Holly’s drummer, Carl Bunch, een ernstig geval van bevriezing opliep. Omdat tijdens de tour de groep op 2 februari nog een dag vrij had, besloten de promotors deze dag op te vullen met een extra concert in de Surf Ballroom in Clear Lake. Na hun aankomst in de Surf Ballroom had Buddy Holly het duidelijk gehad met de tourbus, en stelde zijn band voor om na dit concert te proberen een vliegtuig te charteren voor hun vervoer naar de volgende locatie: Moorhead. Holly charterde het vliegtuig bij Roger Peterson, een lokale piloot van de Dwyer Flying Service in Mason City. Hij kreeg een Beechcraft Bonanza met vliegtuigregistratienummer N3794N toegewezen, die echter maar plek bood aan drie passagiers. Aanvankelijk zouden Holly en twee leden van zijn band, Waylon Jennings en Tommy Allsup, met het vliegtuig gaan. Omdat Richardson tijdens de tour ziek was geworden en zich niet in staat achtte nog langer in de tourbus te reizen, stond Jennings zijn plek in het vliegtuig aan hem af. Ritchie Valens, die nog nooit in een klein vliegtuig had gevlogen, tosste met Allsup om de derde stoel, en won.Dion DiMucci van Dion & The Belmonts, kreeg ook een plek in het vliegtuig aangeboden, maar sloeg die af.

Ongeluk

Kort na 1 uur ’s nachts lokale tijd, op 3 februari, vertrok het vliegtuig vanaf Mason City Municipal Airport. Rond 1.05 uur zag de eigenaar van Dwyer Flying Service de lichten van het vliegtuig richting de grond gaan. De piloot werd geacht om zijn vluchtroute door te geven na het opstijgen, maar Peterson nam geen contact op met de toren. Dwyer probeerde herhaaldelijk contact met het vliegtuig te krijgen, maar tevergeefs. Rond 3.30 uur, toen ook Hector Airport in Fargo geen contact kon krijgen met het vliegtuig, werd het toestel als vermist opgegeven. Rond 9.15 uur in de ochtend vertrok Dwyer in een ander vliegtuig richting Moorhead. Hij vloog hierbij precies dezelfde route die Peterson de nacht ervoor zou hebben gevlogen. Niet veel later rond 9.35 uur zag hij het wrak van het vliegtuig in een maïsveld 8 kilometer ten noordwesten van het vliegveld. De lichamen van de inzittenden waren tijdens de crash uit het vliegtuig geslingerd, en de lichamen van Holly en Valens lagen rondom het wrak. Het lichaam van Richardson lag verderop in het veld en het lichaam van de piloot Peterson lag in het wrak. Carroll Anderson, de manager van de Surf Ballroom, werd erbij gehaald en identificeerde de lichamen bij het verongelukte vliegtuig als die van Holly, Valens en Richardson.

Waarschijnlijke oorzaak

Onderzoekers concludeerden dat het vliegtuig moest zijn neergestort vanwege de slechte weersomstandigheden en fouten van de piloot. Peterson was nog onervaren met nachtvluchten en vluchten onder slechtzichtomstandigheden, waarbij de piloot moet vertrouwen op de instrumenten van het vliegtuig in plaats van vliegen op "zicht". Peterson was op het moment van het ongeval ook nog niet geautoriseerd voor "blindvliegen" (vliegen op instrumenten). Volgens de Civil Aeronautics Board had Peterson zijn training voor "instrumentvliegen" gevolgd in vliegtuigen met een andere soort kunstmatige horizon dan die van de Bonanza. De gyroscoop van de Bonanza gaf de stand van het vliegtuig weer op een manier die tegenovergesteld was aan die van de kunstmatige horizon waar Peterson mee had leren werken. Dit leidde tot de conclusie dat Peterson waarschijnlijk gedesorienteerd is geraakt tijdens de vlucht in slechte zichtomstandigheden, waardoor hij de controle over het vliegtuig heeft verloren.

Onderzoek in 2007

In 2007 liet Richardsons zoon een autopsie uitvoeren op het lichaam van zijn vader om de bevindingen van het originele onderzoek nog eens te verifiëren. Dit was deels omdat twee maanden na het ongeluk Holly’s pistool werd teruggevonden in het maïsveld, waardoor de vraag ontstond of een per ongeluk afgevuurde kogel wellicht bij had gedragen aan het ongeluk. William M. Bass leidde het onderzoek, en bevestigde het rapport van de patholoog-anatoom Ralph Smiley die de lichamen in 1959 had onderzocht.

Monumenten

[bewerken | brontekst bewerken]

In 1988 liet Ken Paquette, een fan van de drie artiesten, een roestvrijstalen monument maken ter nagedachtenis aan het ongeluk. Het monument stelt een gitaar en een paar grammofoonplaten voor, met daarop de namen van de drie artiesten. Het monument staat op een particulier stuk akkerland, ongeveer 8 kilometer ten noorden van Clear Lake. Hij liet tevens een soortgelijk monument plaatsen buiten de Riverside Ballroom in Green Bay, waar Holly, the Big Bopper en Valens op 1 februari 1959 optraden. Dit tweede monument werd onthuld op 17 juli 2003. In februari 2009 werd een monument voor piloot Roger Peterson, gemaakt door Paquette, onthuld op de plaats van het ongeval.

SHOWBIZZ: PATRICK NEBEL 1958-1986 (NACHT UND NEBEL)

Het tragische leven van Patrick Nebel, de Belg die 35 jaar geleden lid werd van de ‘Club van 27’: “Het waren de eighties, iedereen flirtte met de dood. Maar Patrick deed wel héél hard zijn best”
Live fast, die young. Het leven van Patrick Nebel vloog vooruit met tweehonderd per uur, en kwam abrupt tot stilstand op zijn 27ste. Deze week precies 35 jaar geleden. De zanger van Nacht und Nebel was een ongeleid projectiel, bezeten door drank en pillen. Maar tegelijk een muzikaal genie, zeggen vrienden en collega’s. Een belpopmythe, die hij zelf zorgvuldig bedacht. Tot op vandaag zet hij zelfs Wikipedia op het verkeerde been.
Antwerpen, 1985. In de befaamde Ace Studio werkt Nacht und um Victoria 2000. De band heeft producer Jean Blaute erbij gehaald om het succes van Beats of love over te doen. De single heeft hen twee jaar eerder richting sterrendom gekatapulteerd. 165.000 verkochte kopieën in België en Frankrijk. Tv-shows voor een miljoenenpubliek op France Deux. De opvolger moet dus even sterk worden. Maar frontman Patrick Nebel is er slecht aan toe. “Hij arriveerde elke dag in een taxi die zijn moeder had besteld”, vertelt Jean Blaute. “Hij zong wat, dronk iets en ging twee uur later weer weg. Zo ging het weken aan een stuk. Ik wist niet wat ik ermee moest. Patrick had de reputatie onhandelbaar te zijn. Een lapzwans, een ambetanterik. Maar ik vond hem net lief en kwetsbaar. Zoals een puppy. Hij dronk wel veel. En slikte Joost-weet-wat. Tijdens het zingen moest iemand achter hem staan zodat hij niet omviel. Hartverscheurend. Tegen zo’n verspilling van talent was ik niet opgewassen.”Het album flopt. Met het lied Ready to dance haalt Nacht und Nebel nog één keer de hitparade. Maar dan houdt het op. Onbedoeld wordt Victoria 2000 de zwanenzang van Patrick Nebel. Die had het zelf veel grootser gezien.
Van jongs af droomt Nebel – geboren als Patrick Schools in 1958 – van internationale roem. Hij maakt naam in het alternatieve circuit, als flamboyante drummer van La Vie en Rose. Maar de banden met zijn volkse wieg knipt hij niet door. Zijn ouders waken als haviken over hun enige kind, en houden Nebel aan een leiband. Met hun drieën wonen ze boven het Antwerpse café dat moeder uitbaat. De situatie is schrijnend: het gezin slaapt in één bed en leeft op een schuldenberg. Op de gelijkvloerse verdieping maakt Nebel vroeg kennis met de fles.
Tijdens de Rock Rally van 1980 botst Nebel op Alban Bentein, toetsenman van de groep Red Baron. Ze slaan andere bands gade en beslissen dat het beter kan. Op zolder schaven de twee maandenlang aan de culthit Movoco synthaca. Gitarist Luc Olyslager sluit aan, en Nacht und Nebel is een feit. Net als Joy Division verwijst de groepsnaam naar een naziterm: het spoorloos doen verdwijnen van verzetslieden. Prompt kleeft Nebel de halve naam op zijn paspoort. De eerste songs bevallen hem niet. De meeste vinyls van debuut-ep Alcatraz verbrandt hij in zijn kelder. Amper vier stuks overleven. De volgende plaat is wel raak. Dankzij Rembert De Smedt van 2 Belgen komt Nebel in contact met Roland Beelen. Baas van het iconische Antler Records, dat hij oprichtte met Maurice Engelen, en zo mee verantwoordelijk voor Lena van 2 Belgen. “Ik had in mijn studio een nachtsessie gepland voor het album Casablanca”, vertelt Beelen. “Patrick daagde alleen op. Met een bak Tuborg-pils. Hij kroop achter de drums en begon te spelen. Zonder hulp, uit het hoofd. Daarna deed hij ook piano en stem. Op het einde van de sessie was de bak bier leeg. Patrick had demonen, ja, maar was uitzonderlijk begaafd. En ambitieus. Hij wilde ooit optreden in Carnegie Hall in New York. Alles was op leven en dood bij hem.”
Zowel naast als op het podium is Nebel gulzig. Er is de vermeende romance met de bloedmooie Viktor Lazlo. De performances in Romeinse toga of witte smoking. Fel geschminkt, en zijn 105 kilo gehuld in een aura van zweet en exces. Backstage vloeien drank en drugs. En steeds vaker barst Nebel uit in vernielzucht. Marcel Vanthilt ziet het meer dan eens gebeuren. “Telkens als ik met Arbeid Adelt! een affiche deelde met Nacht und Nebel, dacht ik: Oh jee. In een kwaaie bui gooide Patrick met tafels, en slingerde hij pinten in een baan rond de aarde. Dan zochten we een hoekje in de kleedkamer om onze kostbare spullen op te bergen. Hij had die blik der waanzinnigen. Dat hij psychologisch zwaar in de knoop zat, wist ik destijds niet. Het waren de eighties, bijna iedereen in onze scene flirtte met de dood. Maar Patrick deed misschien te hard zijn best.”
Nebel kampt met angstpsychoses, maar verstopt zich achter zijn imago van wildeman. Hij verspreidt het gerucht dat hij is opgenomen in een sanatorium in Zwitserland. Een hersteloord waar hij zou vechten tegen de kilo’s en de drankduivel. Tot op heden duikt dat verhaal op in bio’s – onder meer op Wikipedia – en toogpraat. Maar er is niets van waar. “Patrick verzon het om mysterie te creëren”, zegt Roland Beelen. “Iedereen geloofde het. Terwijl hij gewoon in Oostende zat.”
Daar, in het appartement van Alban Benteins ouders, schrijft Nebel zijn Beats of love. Hij plukt Chris Whitley, vader van Trixie, van straat om de gitaarlijn te spelen. De elpee die volgt, kost amper 90.000 frank – een dikke 2.000 euro. Rembert De Smet betaalt de helft. Dankzij een remix van de Nederlandse producer John Tilly, die dat jaar ook scoort met België van Het Goede Doel, wordt Beats of love in 1984 een monsterhit. De kassa rinkelt, maar rijk wordt Nebel niet. Elke loonbrief pompt hij in de schuldenput van zijn ouders. Tevergeefs. Hun café gaat failliet en Nebels gezin gaat nog armtieriger wonen in Kapellen. Het contrast met zijn vedettestatus is immens. Nebel treedt op over het hele continent. Vangt complimenten van Morrissey, wanneer Nacht und Nebel naast The Smiths op Breekend speelt. En botst zelfs letterlijk op een Beatle. “Die keer dat Nacht und Nebel wél in Zwitserland was, waren ze te gast in een tv-show”, vertelt Jean Blaute. “Paul McCartney was er ook. Patrick was volledig van de wereld. Toen hij de trap naar de studio afliep, viel hij. En rolde hij tot pal voor de voeten van McCartney. Niemand weet wat toen gezegd is. Maar achteraf gunden ze elkaar geen blik.” Met zijn verslavingen gaat het stilaan de foute kant op. Nebel grijpt naar speed en cocaïne, en trekt voor elk optreden naar het hospitaal voor een shot valium. Optreden zonder lukt niet meer. In zijn hoofd stormt het. “Het besef dat ik besta, doet zeer”, zegt hij in een interview. Bij vrienden gaan de eerste alarmbellen af. “De optredens werden chaotischer”, zegt Roland Beelen. “Of we moesten Patrick uit bed halen om op tijd te zijn, of we moesten hem juist intomen. Zijn gewicht schommelde als gek. Toen al wist ik dat het fataal kon aflopen.”
Het breekpunt komt er na Victoria 2000, bij de clipopnames van Ready to dance. Nebel tuimelt er stoned en opgebrand in een zwembad. Ook privé zakt hij in: zijn moeder verbiedt hem in te trekken bij zijn vriendin. De relatie en de groep lopen bijna gelijktijdig stuk. Nebels laatste lied, dat hij alleen opneemt, is veelzeggend: I’m so lonesome.
Weken later, op 15 maart 1986, daagt Patrick Nebel niet op voor een show met Maurice Engelen. Die ziet de bui al hangen. “We moesten die avond ergens in Frankrijk optreden, samen met 2 Belgen”, zegt Engelen daar later over op de VRT-radio. “We zaten aan de eettafel, maar Patrick was er nog niet. Toen zei ik: Hij is dood. Ik had echt het gevoel dat er iets was gebeurd. Het bleek te kloppen. Ze hebben hem thuis gevonden.” Nebel zijn organen hebben het begeven. In het ziekenhuis bezwijkt hij finaal aan een hartaanval. Hij is 27. Net als Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Janis Joplin, Jim Morrison en Amy Winehouse bij hun einde. Nebels erfenis wordt nog verspeeld door zijn ouders, die naar een camping in Nederland moeten verhuizen. Allebei sterven ze er. “Patricks dood heeft niemand verrast”, zegt Jean Blaute. “Het was tragisch, maar hij straalde die tragiek ook uit. Zoals de meesten in dat clubje van 27. Ik heb geweigerd om te spreken op zijn begrafenis. Ik vond het een valse kermis. Bij leven werd Patrick verketterd als drugsverslaafde, maar plots was hij een icoon. Hoe hypocriet. Hij was geen heilige, neen, maar wie hem kende, wist hoe geniaal hij was. Dat Beats of love in geen genre of trend paste, was Patrick ten voeten uit. Zoals hij maken ze er geen twee.”

DE TIJD VAN TOEN: SCHOONMAKEN VAN WITTE KOOL 1917

Honderden witte kolen worden op straat schoongemaakt, vooral door vrouwen. Ze verwijderen de buitenste bladeren en boren de harde kern uit. De overgebleven bladeren worden fijngesneden en gezouten. Vroeger had menig huishouden een grote Keulse pot in de kelder staan, waar de kool, afgedekt en aangedrukt, gistte tot zuurkool.

X

DE TIJD VAN TOEN: KELDERWONING 1914

In deze ruimte moet worden gekookt, gegeten, gewassen en geslapen. Boven de tafel brandt de olielamp, want het is altijd donker in huis. Rechts staat het fornuis. Daarop wordt gekookt maar het dient ook om de ruimte te verwarmen. Dat is waarschijnlijk hard nodig want het was ongetwijfeld vochtig in de kelder.

X

GROETEN UIT REKEM

X

SMEERMAAS (TOEN SMEERMAES) - ALGEMEEN ZICHT

Ingekleurde versie

XX