EISDEN - EEN SCHILDERACHTIG HOEKJE

X

DILSEN-STOKKEM (TOEN STOCKHEIM) KAPEL VAN O.L.V. MET GENDARMERIE

Ingekleurde versie

Upscaled

XX

SMEERMAAS (TOEN SMEERMAES) - BRUG

Ingekleurde versie

Upscaled

X

PEER MET OP DE ACHTERGROND DE KERK

X

BERINGEN - MIJNTERRIL 2025

Op heldere dagen kun je verschillende omliggende steden zien, zoals Hasselt en Genk.

X

TIENDUIZENDEN OP DE BEEN VOOR WENENDE MADONNA IN MAASMECHELEN (ZOMER 1982)

Maasmechelen - afbeelding van de madonna van het Noorditaliaanse Montichari die een rondreis maakte door de Belgische provincie Limburg, is plotseling gaan huilen.

Krantenartikel uit 1982.

De plaats van het "wonder", huize Astrid.

Dit is het volledige krantenartikel van 1982:

"De madonna zag wat de politieke partijen in ons dorp allemaal beloven voor de komende gemeenteraadsverkiezingen en zij barstte direct in snikken uit". In het plaatselijk café te Maasmechelen (Belgisch-limburg) is het ongewone verschijnsel van een wenende madonna, of liever nog twee wenende madonna's tegelijk, aanleiding tot menige grap. Grappen worden er ten huize van schoolmeester Cyrille Linden en zijn vrouw Maria echter in het geheel niet gemaakt. Daar gelooft men vast aan een wonder en duizenden gelovigen uit binnen- en buitenland zijn de afgelopen dagen via voordeur, hal en woonkamer huize Linden doorgeschuifeld om dat wonder met eigen ogen te aanschouwen. Het begon allemaal met een gewoon noveen, een traditioneel katholiek gebruik waarbij gedurende negen dagen speciale gebedssamenkomsten worden georganiseerd voor de zieken. Voor deze bidactie's gaan speciale beelden rond, en in dit geval had een pater Oscar van de Salvatorianen een replica van de madonna uit de Italiaanse stad Montichiari bij de familie Linden afgeleverd. Op woensdag 13 september, toen er zo'n 35 aanwezigen de rozenkrans aan het bidden waren, moet de madonna plots tot leven zijn gekomen. "Kijk ze lacht", merkt één der gelovigen ineens op, maar bij nadere beschouwing bleek het tegendeel: de madonna weende. Volgens de ingewijden van het eerste uur rolden de tranen de madonna werkelijk van de wangen: "Ik proefde de lichtzoute tranen zelf, zegt mevrouw Linden, en een buurvrouw verzekert: "Natuurlijk is het echt, de zakdoekjes onder het beeld zijn kletsnat". Na enige dagen begon tot grote opwinding van de aanwezigen ook een ander beeld in huis, een replica van de madonna van Fatima, die gewoon in een hoekje stond, te huilen en het grote nieuws verspreidde zich tot ver in de omtrek. "Doorlopen, doorlopen", is de boodschap voor de vele belangstellenden die de afgelopen week dagelijks door de moderne woonkamer van huize Linden

schuifelden om de beelden te aanschouwen. Temidden van brandende kaarsen, bossen bloemen en merendeels oudere dames gekleed in stemmige jurken die luid het Onze Vader en het Wees Gegroet Maria bidden, staan ze daar, bovenop de schoorsteen. Invaliden en zieken mogen wat langer blijven, de rest van de gelovigen kruipt als een ononderbroken rups door het huis. De grote vraag die iedereen na afloop bezighoudt is: huilde ze nu wel of huilde ze nu niet. De meeste aanwezigen hebben wat dat betreft pech. Zo ook uw verslaggever. Geen traan te zien, of toch? Glinstert daar wat? Men buigt zich voorover, taxeert de glans op madonna's wangen en de vochtigheid van de onder haar kin geprangde zakdoekjes die even later als kostbare relikwieën door de eigenaars worden meegenomen. De meningen blijven verdeeld. Het bisdom zit met de wenende madonna in zijn maag. De officiële kerk heeft het niet zo op dit soort oncontroleerbare semi-religieuze bewegingen aan de basis. "Dat die mensen daar rond het beeld aan het bidden zijn, is natuurlijk hun goed recht, tegen bidden hebben we uiteraard niets, maar of het werkelijk om een wonder, de kerkelijke overheid stelt zich altijd zeer terughoudend op. Wij zijn er niet zo van overtuigd dat de hemel zomaar wonderen van deze aard verricht. Een bekering van het hart is meer waardevol dan al dit uiterlijk vertoon", zegt pater Vendrickx. De wenende madonna is inmiddels op verzoek van het bisdom door de eigenaar pater Oscar (een voormalige missionaris die nog teveel onder invloed is van zijn Zuidamerikaanse ervaringen zo wordt gezegd) van haar toernee ontlast en voor onderzoek beschikbaar gesteld. Het bisdom heeft zo voorlopig zijn doel bereikt: de rust kan weerkeren en of de madonna echt geweend heeft of niet zal wel nooit wetenschappelijk worden vastgesteld.

Nog een ander artikel uit een Nederlandse krant van 1982:

MAASMECHELEN - Een beeld van de madonna van het Noorditaliaanse Montichari die een rondreis maakte door de Belgische provincie Limburg, is plotseling gaan huilen Dit zeggen althans de bewoners van het dorpje Mariaheide (Maasmechelen), die in de woning van een 60-jarige onderwijzer, diens vier jaar jongere vrouw en twee nog thuis inwonende zoons van 24 en 19 jaar, enkele avonden zijn gaan bidden rond het madonnabeeld. Het kost de politie handenvol werk om de aan- en afrijdende auto's en bussen met nieuwsgierigen, onder wie veel invaliden, enigermate ordelijk te laten parkeren. Een politieman schatte dinsdagavond het aantal toegestroomde pelgrims op minstens 35.000.

Onderstaand een artikel uit Kerk en Wereld 1982

XXX

GENK (TOEN GENCK) - TEKENING WANDELAARS

Een intrigerende tekening brengt ons terug naar Genk vermoedelijk ergens in de jaren zeventig van de negentiende eeuw, naar een wereld die allang de onze niet meer is. De tekenaar is niet bekend. Er is nergens een signatuur te bespeuren. Het was iemand die te gast was in Hôtel de la Cloche, de trefplaats van de eerste generaties kunstenaars. Dit hotel krijgt in de tekening een hoofdrol. Vooraan rechts staat een jonge Genkenaar -een boerenzoon, op klompen- die een bord omhoog houdt om de wandelaars er aan te herinneren dat het eten om 1 uur geserveerd wordt. Het hotel zelf herkennen we als het witte pand links van de Sint-Martinuskerk aan de horizon. Deze twee gebouwen samen verbeelden het kleine dorpscentrum van waaruit kunstenaars en toeristen het Genkse landschap introkken. De tekening toont zo'n groep wandelaars, op de terugweg richting het dorp.Deze wandeling was waarschijnlijk ingericht door het hotel zelf, in deze tijd een toeristische dienst op zich. Ze organiseerden geleide wandelingen naar de mooiste, meest pittoreske plekjes van het dorp. De wandelaars op deze tekening komen vermoedelijk terug vanuit Langerlo en Sledderlo, van een tocht naar de zogenaamde Duivelsstenen. Deze grote stenen waren omhuld met mysterie en er deden heel wat verhalen over de ronde. Kunstenaar Armand Maclot (1877-1959) herinnerde zich deze dikke stenen en schreef in 1948 de legende van de Dikke Duivelstenen in Langerlo neer, zoals hij die altijd had horen vertellen. De stenen lagen verspreid over de heide die vandaag ingenomen is door het industrieterrein van Genk-Zuid. Ze zijn verdwenen, verwerkt tot beton, aldus nog Maclot, in de bedding van het Albertkanaal. Maar ze zijn niet allemaal verdwenen. Je kan er enkele terugvinden, onder andere op de hoek van het driehoekige pleintje aan de kapel van Langerlo. De groep op de terugweg na een bezoek aan deze duivelsstenen is een bont gezelschap. De man vooraan links is, alleen al op basis van zijn kledij, geen Genkenaar. Vergelijk zijn tenue met deze van de boerenzoon met het paneel in de hand. Hij is mogelijk een toerist, misschien wel een kunstenaar. De twee figuren achter hem zijn ook interessant. Rechts, met een rode schort voorgebonden, staat een vrouw in typisch Kempische klederdracht. Links van haar staat een lange, magere man, met een hoedje en rode sjaal om de schouders, het is een botanist, op plantenjacht. Vooral de omgeving van natuurreservaat De Maten was voor plantkundigen een ware schatkamer waar botanische zeldzaamheden als de stekelbiesvaren en waterlobelia groeiden. Hoe weet men dat het hier om een botanist gaat ? Wel, je kan hem herkennen aan het vasculum dat hij om de nek heeft hangen en onder zijn arm klemt. In deze tinnen, cilindervormige botanistentrommel met deksel werd de plantenoogst liggend op een knus, vochtig bedje van natte doeken of watten veilig mee naar huis genomen, klaar voor het herbarium en verder onderzoek. Achter de Kempische dame en de botanist herkennen we nog een gezinnetje: een moeder met parasol, de dochter aan haar rokken en haar echtgenoot die gedwee volgt. Dit lijken toeristen op zoek naar rust en ontspanning in het Genkse landschap. Even verderop passeren de wandelaars nog een herder en zijn koeien, voor ze terug zullen aankomen in het hotel, waar ze hongerig na deze fikse wandeling van enkele uren aan tafel kunnen aanschuiven.

X

LANKLAAR (TOEN LANKLAER) - PANORAMA VANUIT HET HOTEL BEAU SÉJOUR 1908

X

BOORSEM (TOEN BOORSHEIM) - GROTESTRAAT (TOEN GROOTE STRAAT) 1934

Ingekleurd

Upscaled

XX

NEERHAREN DORPSTRAAT 1920 3 DAMES EN EEN OS

Ingekleurde versie

Upscaled

X

MAASEIK (HEPPENEERT) - MITTEKE CLAESSENS (JAAK VENKEN, ARTIKEL JAREN '80)

X

MAASEIK (GEHUCHT WURFELD) - PIETER EN LIES (JAAK VENKEN, ARTIKEL JAREN '80)

X

MAASMECHELEN (MECHELEN A/D MAAS) KRUISPUNT

Ingekleurde versie

Achter het reclamebord is de shopping. Er rijdt geen tram meer maar het tramspoor is er wel nog.

XX

DE TIJD VAN TOEN: DE MOLENAAR - DE MAN DIE VAN DE WIND LEEFT

De molenaar of mulder gold in de dorpssamenleving meestal als een ijverig, hardwerkend man. Hij zorgde ervoor dat de granen werden vermalen en als voedsel voor mens en dier konden dienen. Zijn betekenis in de gemeenschap was groot en zijn werk werd bijzonder gewaardeerd. Er is een tijd geweest dat er vele duizenden molens waren, watermolens en industriemolens, waarvan de korenmolens het meest verspreid waren. De meeste dorpen van enige omvang hadden een eigen korenmolen en de boeren en bakkers kwamen daar regelmatig met zakken graan naar toe, om ze tussen de molenstenen te laten vermalen. Sommigen hebben romantische ideeën over de molenaar, de man die van de wind kon leven. Maar de mulder was zeer afhankelijk van het weer. Zonder wind kon hij niet draaien en had hij geen verdiensten. Het was voor hem moeilijk bij windstilte zijn ziel in lijdzaamheid te bezitten, vooral als er op de boerderijen volop gedorst werd en de koeien hun voer moesten hebben. Maar als er wel gemalen kon worden en de wieken lustig ronddraaiden, werkte de molenaar als een paard. Hele dagen en soms ook nachten was hij in touw. Zijn opdrachtgevers zaten hem vaak achter de vodden, ze wilden zo snel mogelijk geholpen worden. De taak van de molenaar was extra zwaar als de wind niet uit een vaste richting kwam, maar steeds draaide. Hij moest dan voortdurend zeil minderen en zeilen voorleggen en ook regelmatig kruien, dat wil zeggen de kap met wieken naar de wind zetten. In de winter waren de zeilen vaak bevroren en dan moest de molenaar soms in de snijdende kou de wieken opklauteren om ze los te maken of zelfs los te hakken. Als ze ontdooid waren konden ze later weer worden opgespannen. Ook het billen, het scherpen van de maalstenen door het uithakken van de groeven, kostte veel inspanning. Urenlang moest er gehakt worden, waarbij stukjes steen in het rond vlogen. Vaak drongen steensplinters onder de huid van de handen, die niet verwijderd werden, maar altijd bleven zitten. Het romantische beeld van de molenaar mag zeker wat gecorrigeerd worden, als men ook nog weet, dat hij voortdurend in een stoffige omgeving werkte en dat zijn gezondheid niet ten goede kwam. Maar toch hield de echte molenaar van zijn werk. Als de wieken suisden en de maalstenen zongen, was hij in zijn element.

X

DANNY MILISSEN KIEZELBURGER 2014

X

DE TIJD VAN TOEN: HAZEN UITZETTEN (FOTO)

Onverwoestbare soort in het gedrang

Met hun enorme vruchtbaarheid en prestaties van olympisch niveau klinken hazen als onverwoestbare dieren waar we nog lang niet vanaf zijn. Helaas is niets minder waar. Sinds de jaren 50 is het aantal dieren met meer dan de helft(!) afgenomen. Samen met het konijn is de haas nu te vinden op de rode lijst met als status ‘gevoelig’. Hazen doen het goed bij divers grasland en eten verschillende soorten kruiden. Helaas zijn akkers en weilanden in oppervlakte afgenomen. De geschikte leefgebieden die er wel nog zijn, worden geëgaliseerd, zijn eentoniger geworden en worden vaak gemaaid. Dat laatste is extra tragisch voor hazen, want zij hanteren bij gevaar de tactiek: blijf stil zitten waar je zit. Hazen zijn gelukkig nog steeds vrij algemene dieren, maar ze zijn zeker niet onverwoestbaar. Door hun enorme veerkracht blijven ze lang overeind, maar ook hazen hebben grenzen. De enorme achteruitgang bij zulke dieren, zet toch wel aan het denken over hoe wij omgaan met ons landschap. Als je een haas ziet, maken ze je toch altijd een beetje blij. En die porties geluk zijn toch niet iets om voor lief te nemen, maar juist om te koesteren.

X

DE TIJD VAN TOEN: JAGEN (HET VAN DE OEVER VOORTTREKKEN VAN EEN VAARTUIG)

X

EISDEN PAUWENGRAAF

X

MAASEIK - FACTEUR PIERRE RAETS (JAAK VENKEN, ARTIKEL JAREN '80)

X